§ 4-8. Wydawca karty może zapytać, czy na rachunku są środki

Ustawa o umowach finansowych (Finansavtaleloven)·LOV-2020-12-18-146

Tłumaczenie maszynowe z języka norweskiego. Obowiązuje tekst norweski. Przeczytaj oryginał po norwesku.Norsk English العربية Polski Українська

W skrócie

Bank musi odpowiedzieć „tak” lub „nie”, gdy wydawca karty pyta, czy na rachunku są środki na płatność.
Warunkiem jest Twoja zgoda, to, że to Ty zainicjowałeś płatność kartą, oraz to, że rachunek jest dostępny przez internet.
Przepisy nie dają podstawy do blokowania kwot i nie dotyczą pieniądza elektronicznego.

Tekst ustawy (tłumaczenie nieoficjalne)

§ 4-8. Potwierdzenie dostępności środków na rachunku płatniczym (betalingskonto) płatnika (betaler)

(1) Dostawca rachunku (kontotilbyder) na wniosek wydawcy instrumentu płatniczego (betalingsinstrument) opartego na karcie niezwłocznie informuje, czy na rachunku są środki wystarczające do wykonania transakcji płatniczej (betalingstransaksjon) związanej z tym instrumentem płatniczym. Zdanie pierwsze ma jednak zastosowanie tylko wtedy, gdy

płatnik wyraził zgodę na udzielanie tych informacji przez dostawcę rachunku,
płatnik zainicjował transakcję płatniczą opartą na karcie na daną kwotę i wyraził zgodę na to, aby wydawca instrumentu płatniczego opartego na karcie mógł zwrócić się do dostawcy rachunku o te informacje, oraz
rachunek płatniczy jest dostępny przez internet w chwili złożenia wniosku.

(2) Odpowiedź dostawcy rachunku na pytanie, czy na rachunku są środki na transakcję, ma postać potwierdzającego „tak” lub zaprzeczającego „nie”. Na żądanie płatnika dostawca rachunku przekazuje płatnikowi informacje o tożsamości wydawcy oraz o udzielonej przez dostawcę rachunku odpowiedzi.

(3) Wydawca uwierzytelnia się wobec dostawcy rachunku przed każdym wnioskiem o informacje na podstawie ustępu pierwszego i komunikuje się z dostawcą rachunku w bezpieczny sposób.

(4) Ustępy od pierwszego do trzeciego nie mają zastosowania do instrumentów płatniczych opartych na karcie, które są pieniądzem elektronicznym. Przepisy te nie dają również podstawy do blokowania środków na rachunku płatniczym.

Źródło: Lovdata — Finansavtaleloven (ustawa o umowach finansowych) § 4-8

Co to oznacza?

Ten paragraf dotyczy usługi, w której wydawca karty (podmiot, który wydał instrument płatniczy oparty na karcie) pyta dostawcę rachunku, czyli bank prowadzący rachunek, czy są środki na płatność. Bank musi wtedy odpowiedzieć niezwłocznie.

Muszą być spełnione trzy warunki. Ty jako płatnik musisz wyrazić zgodę na to, aby bank udzielał takich informacji. Musisz zainicjować płatność kartą na daną kwotę i zgodzić się, aby wydawca karty mógł o to zapytać. Rachunek musi też być dostępny przez internet w chwili, gdy pada pytanie. Przykład: płatnik płaci kartą, a wydawca karty prosi bank o potwierdzenie. Jeśli trzy warunki są spełnione, bank odpowiada „tak” lub „nie”.

Możesz poprosić bank o informację, kto pytał i jakiej odpowiedzi bank udzielił. Wydawca karty musi uwierzytelnić się wobec banku przed każdym zapytaniem i korzystać z bezpiecznej komunikacji. Przepisy nie dotyczą instrumentów płatniczych opartych na karcie, które są pieniądzem elektronicznym. Nie dają też podstawy do blokowania kwot na rachunku płatniczym.

Blokowanie kwot reguluje osobno § 4-10, który wymaga m.in., aby płatnik wyraził odrębną zgodę na zablokowanie dokładnie określonej kwoty. § 4-9 pozwala Tobie i bankowi uzgodnić limity kwotowe dla instrumentu płatniczego. § 4-7 dotyczy anulowania, a § 4-11 i § 4-12 dotyczą czasu realizacji przelewu i uznania rachunku.

Powiązane paragrafy

Wszystkie §§ ustawy o umowach finansowych →