§ 4-1. Prawo do rachunku płatniczego i usług płatniczych

Ten paragraf daje klientom prawo do korzystania z usług płatniczych i określa, kiedy bank może odmówić. Główna zasada z ustępu pierwszego mówi, że dostawca usług płatniczych (bank lub podobna instytucja) nie może odmówić bez uzasadnionej przyczyny, a usługi muszą być świadczone na zwykłych warunkach. Jeżeli klient jest konsumentem, bank nie może uzależniać otwarcia rachunku płatniczego od tego, czy klient kupi także inne usługi. Jeżeli klient ma kilka rachunków płatniczych w tym samym banku, wystarczy, że jeden z nich jest dostępny bez takich powiązań.

Ustęp trzeci wymienia sytuacje, w których bank może odmówić. Dotyczy to usług poza EOG oraz klientów, którzy nie mają miejsca zamieszkania ani nie są zarejestrowani w EOG. Dotyczy to również sytuacji, gdy klient lub bank nie spełnia wymogów ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy, oraz gdy ustawa lub przepisy wydane na jej podstawie wymagają odrzucenia klienta. Zgodnie z ustępem czwartym bank może poprosić klienta o dostarczenie informacji o sobie, które są niezbędne do zawarcia umowy.

Ustęp piąty daje konsumentom termin na odpowiedź: wniosek o rachunek płatniczy musi zostać rozpatrzony w ciągu dziesięciu dni roboczych od otrzymania przez bank potrzebnych informacji. Do odmów i skarg stosuje się przepisy o rozpatrywaniu skarg z § 3-53. Zgodnie z nimi usługodawca (tjenesteyter) musi mieć skuteczne procedury rozpatrywania skarg, odpowiadać na skargi na piśmie i wysłać odpowiedź tymczasową, jeśli na skargę nie odpowiedziano w ciągu 15 dni roboczych. Jeżeli usługodawca odmówi spełnienia wniosku o usługę finansową, klient musi niezwłocznie otrzymać pisemną informację o odmowie i jej uzasadnieniu oraz informację o możliwości złożenia skargi.

Jest to pierwszy paragraf w rozdziale o umowach rachunku (kontoavtaler) i usługach płatniczych. Sąsiednie przepisy dotyczą tego, co dzieje się po zawarciu umowy: § 4-2 o zgodzie na transakcję płatniczą (betalingstransaksjon), § 4-3 o upoważnieniu do polecenia zapłaty (direktebelastning), § 4-4 o stałym zleceniu płatniczym (betalingsoppdrag), a § 4-5 do § 4-7 o przyjęciu, odrzuceniu i anulowaniu zleceń płatniczych. § 7-1 nosi tytuł Kary i również odsyła do tego przepisu.

Przykład: konsument prosi bank o rachunek płatniczy. Bank odpowiada, że rachunek można otworzyć tylko wtedy, gdy konsument wykupi też inną usługę. W przypadku rachunku płatniczego dla konsumenta jest to niedozwolone. Bank musi rozpatrzyć wniosek w ciągu dziesięciu dni roboczych od otrzymania niezbędnych informacji.