§ 3-58. Obowiązki pośredników finansowych (finansmegler) i innych osób, które zajmują się pośrednictwem finansowym (finansoppdrag)

Ten paragraf dotyczy pośrednictwa finansowego, czyli pośredniczenia w usługach finansowych między klientem a usługodawcą. Ustęp pierwszy określa, od kogo pośrednik może pobierać wynagrodzenie. Agent finansowy nie może otrzymywać wynagrodzenia od nikogo innego niż osoba, która dała mu zlecenie. Inne przedsiębiorstwa pośredniczące mogą przyjmować wynagrodzenie od usługodawcy tylko wtedy, gdy przeanalizowały większość dostępnych na rynku usług w danej kategorii produktów. Przedsiębiorstwa, które świadczą niezależne doradztwo, mogą pobierać wynagrodzenie wyłącznie od zleceniodawcy i muszą zrezygnować ze zleceń, przy których ich własne interesy osobiste lub ekonomiczne mogą pozostawać w sprzeczności z interesami zleceniodawcy.

Ustęp drugi nakłada na przedsiębiorstwo pośredniczące dodatkowe obowiązki. Pośrednik ma zadbać o dokumentację potrzebną do zawarcia umowy i dopilnować, aby strony dowiedziały się o wszystkim, co jest wiadome i może wpłynąć na decyzję o zawarciu umowy. Informacje potrzebne do oceny zdolności kredytowej i do obliczenia rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania (łączny koszt kredytu w procentach) należy przekazać usługodawcy. Jeśli jest wątpliwe, czy usługodawca lub klient będą w stanie wywiązać się ze swoich obowiązków, pośrednik ma odradzić dalsze kroki w sprawie umowy. Przedsiębiorstwo pośredniczące odpowiada też za to, by klient otrzymał to, co jest mu winien usługodawca, w ramach zlecenia, chyba że zrobił to już usługodawca posiadający zezwolenie lub objęty obowiązkiem zgłoszenia.

Ustęp trzeci odwołuje się do przepisów innych ustaw. Przedsiębiorstwa pośredniczące, które nie podlegają ustawie o pośrednictwie kredytowym, stosują odpowiednio przepisy tej ustawy dotyczące obowiązku ubezpieczenia, o ile pasują. Ustawa o pośrednictwie kredytowym wymaga, aby przedsiębiorstwo miało ubezpieczenie w towarzystwie, które ma siedzibę główną i zezwolenie w państwie EOG (EØS). Towarzystwo ubezpieczeniowe odpowiada wobec poszkodowanego w chwili zgłoszenia roszczenia, a ubezpieczenie ma obejmować roszczenia zgłoszone do pięciu lat po zakończeniu działalności. Do środków klientów, czyli pieniędzy, które pośrednik przechowuje w imieniu innych, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy o pośrednictwie ubezpieczeniowym: należy je niezwłocznie wpłacić na rachunek klienta oddzielony od własnych środków przedsiębiorstwa.

Paragraf ma swoje granice. § 3-56 stanowi, że § 3-57 i ten paragraf nie mają zastosowania do usług objętych ustawą o obrocie papierami wartościowymi (verdipapirhandelloven), ustawą o funduszach inwestycyjnych (verdipapirfondloven) ani ustawą o finansowaniu społecznościowym (folkefinansieringsloven). Ponadto rozdział 3 dotyczy klientów, którzy nie są konsumentami (forbruker), tylko w zakresie usług wymagających zezwolenia lub objętych obowiązkiem zgłoszenia, zob. § 1-2 ust. 6, oraz pośrednictwa w takich usługach. Dodatkowo § 3-57 wymaga, aby pośrednik finansowy dbał o interesy stron zgodnie z dobrą praktyką pośrednictwa i nie postępował w sposób, który budzi wątpliwości co do jego niezależności.

Przykład: pośrednik pośredniczy w kredycie między klientem a usługodawcą i widzi, że klient raczej nie da rady spłacać kredytu. Wtedy należy odradzić zleceniodawcy korzystanie z usług tego usługodawcy albo odradzić usługodawcy zawarcie umowy.