§ 2-8. Poręczyciel i współdłużnik mogą podnosić zarzuty

Finansavtaleloven·LOV-2020-12-18-146

Tłumaczenie maszynowe z języka norweskiego. Obowiązuje tekst norweski. Przeczytaj oryginał po norwesku.Norsk English العربية Polski Українська

Tekst ustawy (tłumaczenie nieoficjalne)

§ 2-8. Zarzuty poręczyciela i współdłużnika

Postanowienie umowy poręczenia (kausjon) zawartej z konsumentem, zgodnie z którym konsument nie może podnosić zarzutów ani roszczeń wzajemnych wynikających z umowy kredytowej (kredittavtale), jest nieważne, o ile ustawa nie stanowi inaczej. To samo dotyczy podobnych postanowień w umowie kredytowej ze współdłużnikiem, który jest konsumentem.
Źródło: Lovdata — Finansavtaleloven (ustawa o umowach finansowych) § 2-8

Co to oznacza?

Przepis chroni konsumentów, którzy zostają poręczycielami (gwarantami cudzego długu) albo są współdłużnikami. Postanowienia umowy, które odbierają im prawo do podnoszenia zarzutów lub roszczeń wzajemnych wynikających z umowy kredytowej, są nieważne, chyba że inna ustawa stanowi inaczej.

Zasada ta wiąże się z § 2-7, zgodnie z którym konsument może podnosić wobec kredytodawcy (kredittyter) zarzuty wynikające z zakupu, oraz z § 2-11, który daje dłużnikowi (skyldner) i poręczycielowi prawo do potwierdzenia, gdy należność została zapłacona lub wygasła. Przepis znajduje się w rozdziale 2 dotyczącym rozliczeń płatniczych.

Powiązane przepisy
Wszystkie §§ ustawy o umowach finansowych →