§ 2-14. Zarzuty wobec tego, kto przejmuje wierzytelność pieniężną

Ten paragraf chroni osobę, która jest winna pieniądze, gdy wierzytelność zostaje sprzedana dalej lub obciążona zastawem. Dłużnik (osoba, która ma zapłacić) może wobec nowego właściciela wierzytelności albo wobec tego, kto ma na niej zastaw, podnosić te same zarzuty i roszczenia wzajemne co wobec pierwotnego wierzyciela. Zarzut to powód, by nie płacić albo zapłacić mniej. Roszczenie wzajemne to własne roszczenie dłużnika, które można odliczyć od długu. Wyjątek może wprowadzić tylko inna ustawa.

Ustęp drugi zabrania wierzycielowi wystawiania lub przyjmowania weksla od dłużnika, który jest konsumentem. Zakaz obejmuje też inne oświadczenia o długu, które przy sprzedaży lub obciążeniu zastawem mogłyby odebrać lub osłabić prawo konsumenta do podnoszenia zarzutów lub roszczeń wzajemnych wynikających z umowy kredytowej lub umowy poręczenia. Chodzi o to, by konsument nie tracił możliwości obrony tylko dlatego, że wierzytelność przechodzi w inne ręce. Takie dokumenty mogłyby w przeciwnym razie służyć do obejścia ustępu pierwszego.

Paragraf opiera się na § 2-13. Ma on zastosowanie, gdy przenoszona jest wierzytelność z umowy kredytowej lub umowy poręczenia, i stanowi, że ustawa obowiązuje odpowiednio w relacji między dłużnikiem a nowym właścicielem. Jeśli wierzycielem jest instytucja finansowa lub gmina, dłużnik musi wyrazić odrębną zgodę, a zgody nie można udzielić wcześniej niż 30 dni przed przeniesieniem. Wymóg zgody nie obowiązuje, gdy wierzytelność przechodzi na organ państwowy lub gminny albo na instytucję finansową, która może oferować podobny kredyt konsumentom w Norwegii. Zbywca (ten, kto sprzedaje wierzytelność) musi powiadomić dłużnika, chyba że nadal działa jako wierzyciel w imieniu nabywcy.

Sąsiednie przepisy w tym rozdziale uzupełniają ten obraz. § 2-8 uznaje za nieważne postanowienia umowy poręczenia z konsumentem, które odbierają konsumentowi prawo do podnoszenia zarzutów lub roszczeń wzajemnych wynikających z umowy kredytowej. To samo dotyczy współdłużnika (samskyldner) będącego konsumentem. § 2-9 i § 2-10 dotyczą spłaty kredytu, między innymi wcześniejszej spłaty kredytu o stałym oprocentowaniu (fastrentekreditt). § 2-11 i § 2-12 określają, co ma się stać po spłacie wierzytelności: dłużnik otrzymuje potwierdzenie, a zastaw zostaje wykreślony lub zwolniony. § 2-15 i § 2-16 dotyczą gier i zakładów oraz regresu (regress), czyli prawa do żądania zwrotu poniesionych wydatków.

Przykład: dłużnik uważa, że wierzyciel nie wykonał swojej części umowy kredytowej. Wierzyciel sprzedaje wierzytelność nabywcy. Dłużnik może wtedy podnieść ten sam zarzut wobec nabywcy, ponieważ zarzuty przechodzą razem z wierzytelnością. § 7-1 nosi tytuł „Kary” i odsyła do tego paragrafu.