§ 2-13. Sprzedaż kredytu i poręczenia innym: zgoda i powiadomienie

Ustawa o umowach finansowych (Finansavtaleloven)·LOV-2020-12-18-146

Tłumaczenie maszynowe z języka norweskiego. Obowiązuje tekst norweski. Przeczytaj oryginał po norwesku.Norsk English العربية Polski Українська

W skrócie

Tekst ustawy (tłumaczenie nieoficjalne)

§ 2-13. Stosowanie ustawy przy przeniesieniu wierzytelności pieniężnej. Zgoda i powiadomienie

(1) Przy przeniesieniu wierzytelności pieniężnej powstałej na podstawie umowy zgodnie z rozdziałem 5 o umowach kredytowych (kredittavtaler) lub rozdziałem 6 o umowach poręczenia (kausjonsavtaler) ustawa obowiązuje odpowiednio w relacji między dłużnikiem a nabywcą wierzytelności pieniężnej, chyba że ustawa stanowi inaczej.
(2) Jeżeli instytucja finansowa, o której mowa w ustawie o instytucjach finansowych (finansforetaksloven) § 1-3, albo gmina lub okręg jest wierzycielem wierzytelności pieniężnej, o której mowa w ustępie pierwszym, wierzytelność pieniężna może zostać przeniesiona tylko wtedy, gdy dłużnik wyrazi odrębną zgodę na przeniesienie. Zgodę można wyrazić najwcześniej 30 dni przed przeniesieniem. Wymóg zgody, o którym mowa w zdaniu pierwszym, nie obowiązuje jednak, jeżeli wierzytelność pieniężna zostaje przeniesiona na organ państwowy lub gminny albo na instytucję finansową, która zgodnie z przepisami ustawy o instytucjach finansowych lub przepisami wydanymi na podstawie ustawy o instytucjach finansowych może oferować podobny kredyt konsumentom w Norwegii.
(3) Zbywca musi powiadomić dłużnika o przeniesieniu wierzytelności pieniężnej. Nie dotyczy to jednak sytuacji, gdy zbywca przy przeniesieniu wierzytelności pieniężnej zawarł z nabywcą umowę, że nadal będzie występował wobec dłużnika jako wierzyciel w imieniu nabywcy.
Źródło: Lovdata — Finansavtaleloven (ustawa o umowach finansowych) § 2-13

Co to oznacza?

Ten paragraf dotyczy tego, co się dzieje, gdy wierzyciel sprzedaje lub przenosi wierzytelność pieniężną wynikającą z umowy kredytowej (kredittavtale) lub umowy poręczenia. Ustęp pierwszy mówi, że ustawa obowiązuje odpowiednio między dłużnikiem a nowym właścicielem wierzytelności, chyba że inna ustawa stanowi inaczej. Jako dłużnik zachowujesz więc ochronę z ustawy, nawet jeśli wierzytelność przejdzie w inne ręce.

Ustęp drugi wprowadza wymóg zgody. Jeśli wierzycielem jest instytucja finansowa (na przykład bank lub instytucja kredytowa) albo gmina lub okręg, wierzytelność można przenieść tylko wtedy, gdy dłużnik wyraził odrębną zgodę. Zgodę można wyrazić najwcześniej 30 dni przed przeniesieniem. Wymóg nie obowiązuje, gdy wierzytelność trafia do organu państwowego lub gminnego albo do instytucji finansowej, która zgodnie z ustawą o instytucjach finansowych może oferować podobny kredyt konsumentom w Norwegii. Przykład: wierzyciel będący instytucją finansową chce przenieść wierzytelność na nabywcę, którego nie obejmuje wyjątek. Wtedy dłużnik musi wyrazić zgodę, a zgoda nie może zostać udzielona wcześniej niż 30 dni przed przeniesieniem.

Ustęp trzeci wprowadza obowiązek powiadomienia. Ten, kto przenosi wierzytelność, musi poinformować o tym dłużnika. Wyjątek dotyczy sytuacji, gdy zbywca uzgodnił z nabywcą, że nadal będzie występował wobec dłużnika jako wierzyciel w imieniu nabywcy. Wtedy dłużnik nadal ma do czynienia z dotychczasowym wierzycielem.

Ten paragraf jest ściśle powiązany z § 2-14, który mówi, że dłużnik może podnosić wobec nabywcy te same zarzuty i roszczenia wzajemne co wobec zbywcy. § 2-14 odsyła z powrotem do tego paragrafu. Inne sąsiednie przepisy o rozliczeniu to § 2-11 o potwierdzeniu po spłacie wierzytelności oraz § 2-12 o wykreśleniu zastawu (pant).

Powiązane paragrafy
Wszystkie §§ ustawy o umowach finansowych →