§ 52. Kara administracyjna na podstawie ustawy o imprezach turystycznych

Kara administracyjna to sankcja administracyjna, czyli sankcja pieniężna, którą organ może nałożyć bez kierowania sprawy do sądu karnego. Można ją zastosować, gdy ktoś umyślnie lub przez niedbalstwo (nieostrożnie) naruszył określone przepisy ustawy o informowaniu, a naruszenie jest istotne albo powtarzało się wielokrotnie. Przepis o karze ma charakter fakultatywny: organ nie ma obowiązku jej stosować.

Objęte nim przepisy dotyczą przede wszystkim informacji dla podróżnych (reisende). Na przykład zgodnie z § 13 podróżny nie jest związany zamówieniem elektronicznym, jeśli przycisk nie jest wyraźnie oznaczony informacją, że zamówienie wiąże się z obowiązkiem zapłaty.

Wysokość kary zależy od tego, jak poważne jest naruszenie, jaki ma zakres i jakie wywołało skutki. Termin zapłaty wynosi cztery tygodnie od wydania decyzji. Gdy decyzja stanie się ostateczna, karę można ściągnąć przymusowo, ponieważ stanowi ona wtedy tytuł egzekucyjny. Ministerstwo może wydać szczegółowe przepisy o ustalaniu wysokości kary w rozporządzeniu.

Kontrolę przestrzegania przepisów ustawy sprawują Norweski Urząd Ochrony Konsumentów (Forbrukertilsynet) i Rada Rynku (Markedsrådet), z wyjątkiem rozdziału 8 (§ 51). Naruszenia rozdziału 8 są natomiast karane na podstawie § 53 grzywną (bøter) lub karą pozbawienia wolności (fengsel) do trzech miesięcy. Kara administracyjna i kara karna obejmują więc różne części ustawy. Paragraf 50 dotyczy komisji rozstrzygania sporów (tvistenemnda).

Przykład: Organizator (arrangør) wielokrotnie nie przekazuje podróżnym informacji wymaganych przed zawarciem umowy. Organ może wtedy nałożyć karę, a jej wysokość zależy od tego, jak poważne i jak rozległe są naruszenia.