§ 29. Windykator musi złożyć zabezpieczenie

§ 29 stanowi, że niektórzy windykatorzy muszą złożyć zabezpieczenie. Zabezpieczenie oznacza tu finansowy system gwarancyjny. Ma ono pokrywać odpowiedzialność windykatora, jeśli coś pójdzie nie tak.

Przepis dotyczy windykatorów, którzy zarobkowo i stale dochodzą wymagalnych roszczeń pieniężnych w imieniu innych. Chodzi o profesjonalną działalność windykacyjną na rzecz innych. Zwykła firma windykacyjna (inkassobyrå), która ściąga należności dla klientów, jest objęta tym przepisem.

„Zarobkowo” oznacza, że działalność jest prowadzona jako biznes lub za opłatą. „Stale” oznacza, że odbywa się regularnie, a nie tylko raz, przypadkowo. „W imieniu innych” oznacza, że windykator ściąga roszczenia należące do wierzyciela, na przykład banku, sklepu, dostawcy prądu lub fachowca.

Zabezpieczenie obejmuje odpowiedzialność, jaką windykator ponosi zarówno wobec wierzycieli, jak i dłużników. To ważne. Ustawa chroni nie tylko klienta firmy windykacyjnej. Chroni również ciebie, jeśli to od ciebie żąda się pieniędzy.

Wierzyciel może ponieść stratę, jeśli windykator źle obsłuży wpłaty, nie przekaże pieniędzy dalej, popełni błędy w prowadzeniu sprawy lub naruszy warunki zlecenia. Dłużnik może ponieść stratę, jeśli windykator żąda niezgodnych z prawem kwot, rażąco źle prowadzi sprawę lub naruszy obowiązek zachowania poufności (taushetsplikt).

Zabezpieczenie ma być finansowym zapleczem. Jeśli windykator ponosi odpowiedzialność w związku z działalnością windykacyjną, zabezpieczenie może ją pokryć w ramach obowiązujących przepisów.

Dlaczego windykator musi złożyć zabezpieczenie?

Ponieważ działalność windykacyjna wiąże się z władzą i pieniędzmi. Windykator wysyła żądania zapłaty, przyjmuje płatności, przetwarza dane osobowe i może uczestniczyć w windykacji sądowej (rettslig inndriving). Błędy mogą mieć poważne skutki.

Jeśli windykator otrzymuje pieniądze od dłużników, musi nimi prawidłowo zarządzać. Zgodnie z § 16 ściągnięte środki należy jak najszybciej przekazać dalej i przechowywać oddzielnie od środków własnych. Jeśli windykator mimo to zgubi pieniądze lub ich nie przekaże, wierzyciel może ponieść stratę.

Jeśli windykator naruszy przepisy wobec dłużnika, dłużnik również może zostać poszkodowany. Może chodzić o stratę finansową, błędnie naliczone koszty, nieprawidłowe dalsze kroki sądowe lub inne szkody.

Bez złożenia zabezpieczenia poszkodowana strona mogłaby zostać z roszczeniem wobec firmy windykacyjnej, która nie jest w stanie zapłacić. § 29 zmniejsza to ryzyko.

Możesz traktować to jako gwarancję odpowiedzialności. Dzięki niej windykator nie może prowadzić działalności, która ma duży wpływ na finanse ludzi, bez finansowego zabezpieczenia.

Czy zabezpieczenie dotyczy wszystkich rodzajów windykacji?

§ 29 dotyczy windykatora, który prowadzi działalność windykacyjną w formie zarobkowego i stałego dochodzenia wymagalnych roszczeń pieniężnych w imieniu innych.

Oznacza to, że przepis dotyczy przede wszystkim klasycznych firm windykacyjnych, które ściągają należności w imieniu klientów. Jeśli firma skupuje roszczenia i ściąga je na własny rachunek, znaczenie mogą mieć inne przepisy. § 29 jest sformułowany z myślą o ściąganiu należności w imieniu innych.

Jest to zgodne z § 5, zgodnie z którym zabezpieczenie jest warunkiem uzyskania licencji windykacyjnej (inkassobevilling) przez firmy, które stale i zarobkowo ściągają wymagalne roszczenia pieniężne w imieniu innych. § 29 szczegółowo wyjaśnia sam obowiązek złożenia zabezpieczenia.

Jako dłużnik nie zawsze musisz dokładnie wiedzieć, jaki rodzaj licencji (bevilling) ma windykator. Jeśli jednak uważasz, że poniosłeś stratę z powodu błędu windykatora, istnienie zabezpieczenia może mieć duże znaczenie.

Kto może otrzymać pokrycie z zabezpieczenia?

Ustawa wymienia zarówno wierzycieli, jak i dłużników.

Wierzyciel to osoba lub podmiot, do którego należy roszczenie. Może to być firma lub osoba prywatna, która przekazała sprawę do windykacji (inkasso). Jeśli windykator ściągnie pieniądze, ale ich nie przekaże, wierzyciel może mieć roszczenie.

Dłużnik to osoba, od której żąda się pieniędzy. Jeśli windykator zrobi coś, co wyrządzi dłużnikowi szkodę, i będzie za to odpowiedzialny, zabezpieczenie może mieć znaczenie.

Nie wystarczy, że jesteś zirytowany lub się nie zgadzasz. Zabezpieczenie dotyczy odpowiedzialności, którą windykator „zaciąga”. Oznacza to, że musi istnieć podstawa odpowiedzialności. Windykator musiał zrobić coś, co zgodnie z przepisami rodzi odpowiedzialność finansową.

Co oznacza „w ramach prowadzenia działalności windykacyjnej”?

Oznacza to, że odpowiedzialność musi mieć związek z działalnością windykacyjną. Zabezpieczenie nie obejmuje wszystkiego, co firma windykacyjna może zrobić.

Jeśli błąd powstał w ramach sprawy windykacyjnej, związek jest wyraźniejszy. Przykładem może być błędne rozliczenie wpłat, naruszenie obowiązków wynikających z ustawy o windykacji, nieprawidłowe prowadzenie sprawy lub niezgodne z prawem obchodzenie się ze środkami klientów (klientmidler).

Jeśli błąd dotyczy czegoś zupełnie innego, na przykład prywatnej umowy bez związku z działalnością windykacyjną, § 29 nie ma zastosowania.

To ogranicza zakres zabezpieczenia. Jest ono przewidziane na ryzyko związane z prowadzeniem windykacji, a nie na wszelkie możliwe roszczenia wobec firmy.

Co zawiera rozporządzenie?

Ustęp drugi stanowi, że Król w Radzie Państwa wydaje szczegółowe rozporządzenie w sprawie złożenia zabezpieczenia. Oznacza to, że szczegóły nie są zawarte w § 29.

Rozporządzenie może dotyczyć wysokości zabezpieczenia, sposobu jego złożenia, tego, kto może je złożyć, jakie roszczenia są nim objęte oraz jak system jest kontrolowany.

Jest to praktyczne, ponieważ takie szczegóły mogą z czasem wymagać zmian. Wysokość zabezpieczenia może wymagać dostosowania do branży, ryzyka i wartości pieniądza. Łatwiej zmienić rozporządzenie niż za każdym razem zmieniać samą ustawę.

Dla ciebie jako czytelnika ustawy najważniejsze jest to: profesjonalni windykatorzy, którzy ściągają należności w imieniu innych, muszą mieć zabezpieczenie. Bardziej szczegółowe zasady znajdują się w rozporządzeniu.

Co się dzieje, jeśli windykator nie złożył zabezpieczenia?

Zabezpieczenie to kluczowy obowiązek windykatorów objętych tym przepisem. Brak zabezpieczenia może mieć znaczenie dla licencji i nadzoru (tilsyn). Zgodnie z § 5 zabezpieczenie jest warunkiem uzyskania licencji windykacyjnej przez firmy ściągające należności w imieniu innych. Zgodnie z § 30 nadzór sprawuje Norweski Urząd Nadzoru Finansowego (Finanstilsynet).

Dla ciebie jako dłużnika jest to sygnał ostrzegawczy. Rzetelna firma windykacyjna musi działać w ramach licencji, warunków i wymogów prawnych. Jeśli nie masz pewności, czy firma jest legalna, sprawdź, kto wysłał żądanie zapłaty, numer organizacyjny, dane kontaktowe oraz czy firma ma prawo prowadzić windykację.

Nie płać niejasnego żądania podmiotowi, którego nie potrafisz zidentyfikować. Poproś o dokumentację.

31

Jeśli jesteś wierzycielem i chcesz skorzystać z firmy windykacyjnej, sprawdź, czy ma ona wymaganą licencję i zabezpieczenie. Zapytaj, jak zarządza środkami klientów. Zapytaj, jak przebiega rozliczenie.

Jeśli jesteś dłużnikiem, sprawdź, czy żądanie windykacyjne pochodzi od prawdziwego windykatora. Sprawdź nazwę, numer organizacyjny i dane do płatności. Zachowaj szczególną ostrożność, jeśli numer konta, język lub forma kontaktu wydają się nietypowe.

Jeśli uważasz, że windykator wyrządził ci szkodę, dokumentuj wszystko. Zachowaj pisma z żądaniami, potwierdzenia, e-maile, odpowiedzi i ewentualne skutki. Napisz konkretnie, na czym polega błąd i jaką stratę twoim zdaniem spowodował.

Jeśli sprawa dotyczy pieniędzy, które otrzymał windykator, poproś o pisemne zestawienie rozliczenia. W przypadku wierzycieli jest to ściśle związane z § 15 i § 16.