§ 25. Windykator może zostać obciążony kosztami komisji odwoławczej za naruszenie dobrej praktyki windykacyjnej

§ 25 dotyczy tego, kto może zostać obciążony kosztami rozpatrzenia przez komisję (nemndsbehandling). Ma zastosowanie, gdy windykator naruszył wymóg dobrej praktyki windykacyjnej określony w § 8.

Dobra praktyka windykacyjna oznacza, że windykacja (inkasso) ma przebiegać w sposób uporządkowany, rzeczowy i odpowiedzialny. Windykator nie może stosować metod, które narażają kogokolwiek na nieuzasadnioną presję, szkodę lub uciążliwość. Wynika to z § 8.

Jeśli komisja odwoławcza rozpatruje sprawę i stwierdzi, że windykator naruszył dobrą praktykę windykacyjną, może nakazać windykatorowi pokrycie kosztów komisji w danej sprawie. W tekście ustawy użyto słowa „omkostninger”, które oznacza koszty.

To ważna zasada, ponieważ sprawia, że naruszenie dobrej praktyki windykacyjnej ma bardziej konkretne skutki. Jeśli windykator postępuje w sposób nieuzasadniony, może to prowadzić nie tylko do krytyki w stanowisku komisji. Może to mieć także skutki finansowe dla windykatora.

Zasada dotyczy „danej sprawy”. Chodzi o sprawę, którą rozpatrywała komisja. Komisja nie może na podstawie § 25 obciążyć windykatora kosztami za wszelkie inne sprawy. Jeśli jednak windykator naruszył dobrą praktykę windykacyjną w rozpatrywanej sprawie, komisja może obciążyć go kosztami komisji w tej sprawie.

Dla Ciebie jako dłużnika § 25 oznacza, że nie poniesiesz kosztów komisji z powodu tego, że windykator postąpił niezgodnie z dobrą praktyką windykacyjną. Zasada jest skierowana do windykatora.

Czym jest dobra praktyka windykacyjna?

Dobra praktyka windykacyjna to podstawowa zasada postępowania w ustawie o windykacji. Działalność windykacyjna (inkassovirksomhet) ma być prowadzona rzetelnie. Dotyczy to zarówno dużych firm windykacyjnych (inkassobyrå), adwokatów zajmujących się windykacją, jak i innych podmiotów, które dochodzą należności w sposób objęty ustawą.

Naruszeniem może być nieuzasadniona presja ze strony windykatora. Mogą to być groźby, wprowadzające w błąd informacje lub powtarzające się kontakty, które idą za daleko.

Naruszeniem może być też sytuacja, w której windykator nadal żąda pieniędzy, nie rozpatrując wyraźnego sprzeciwu (innsigelse). Jeśli wyślesz dowód, że zapłaciłeś, windykator nie może tego po prostu zignorować i dalej naciskać.

Dobra praktyka windykacyjna dotyczy również jasności. Masz rozumieć, czego dotyczy roszczenie. Masz otrzymać prawidłowe informacje. Masz dostać realne terminy. Masz mieć możliwość zgłoszenia sprzeciwu, bez tego, że sprawa toczy się dalej, jakbyś nigdy nie odpowiedział.

Nie każdy błąd jest automatycznie naruszeniem dobrej praktyki windykacyjnej. Poważne, nieuzasadnione lub systematyczne błędy mogą jednak nim być.

Dlaczego windykator może zostać obciążony kosztami komisji?

Ponieważ rozpatrywanie spraw kosztuje. Jeśli windykator postąpił w sposób naruszający dobrą praktykę windykacyjną, rozsądne jest, aby mógł zostać obciążony kosztami rozpatrzenia przez komisję.

Ma to również działanie prewencyjne. Prewencyjne oznacza, że zasada ma zapobiegać złym działaniom, zanim do nich dojdzie. Gdy windykator wie, że naruszenie dobrej praktyki windykacyjnej może mieć skutki finansowe, ma więcej powodów, by stosować dobre procedury.

§ 25 nie służy przede wszystkim karaniu w potocznym znaczeniu. Ma umieścić koszt tam, gdzie powinien się znaleźć. Jeśli rozpatrzenie przez komisję wynika z tego, że windykator postąpił wbrew podstawowej zasadzie ustawy, windykator może musieć zapłacić.

Czy to oznacza to samo, co zwolnienie z kosztów windykacji?

Nie, to nie do końca to samo. § 25 dotyczy kosztów komisji. § 17 dotyczy odpowiedzialności dłużnika za koszty windykacji (inkassokostnader).

Zasady te są jednak ze sobą powiązane. Jeśli windykator naruszył dobrą praktykę windykacyjną, na podstawie § 17 możesz również nie musieć pokrywać kosztów dochodzenia należności (inndriving). Oznacza to, że naruszenie dobrej praktyki windykacyjnej może mieć kilka skutków.

Na przykład: windykator wywiera na Ciebie nieuzasadnioną presję. Komisja uznaje, że narusza to § 8. Wtedy windykator może na podstawie § 25 musieć pokryć koszty komisji. Jednocześnie na podstawie § 17 możesz zostać zwolniony z kosztów windykacji, których w innym wypadku by od Ciebie żądano.

Dlatego w skardze jasno napisz, o co prosisz. Możesz zarówno poprosić komisję o ocenę, czy doszło do naruszenia dobrej praktyki windykacyjnej, jak i kwestionować (bestride) koszty windykacji.

Co się dzieje, gdy komisja zastosuje § 25?

Wtedy windykator może otrzymać nakaz pokrycia kosztów komisji w sprawie. Jest to koszt dla windykatora, a nie dla Ciebie jako dłużnika.

Sprawa może też zostać przekazana do Norweskiego Urzędu Nadzoru Finansowego (Finanstilsynet) na podstawie § 24, jeśli komisja stwierdzi, że ustawa o windykacji została naruszona. W ten sposób sprawa może mieć znaczenie zarówno finansowe, jak i nadzorcze.

Jeśli naruszenie dotyczy dobrej praktyki windykacyjnej, sprawdź także koszty windykacji w żądaniu. Zgodnie z § 17 nie musisz pokrywać kosztów, jeśli wierzyciel (fordringshaver), windykator lub inne osoby, które pomagały, postąpili wobec Ciebie niezgodnie z dobrą praktyką windykacyjną.

Jeśli uważasz, że windykator naruszył dobrą praktykę windykacyjną, zbierz dowody. Zachowaj listy, e-maile, SMS-y, rejestr połączeń i potwierdzenia płatności.

Sporządź krótką oś czasu. Zapisz datę pierwszego żądania, datę sprzeciwu, datę przesłania dokumentacji i daty kolejnych żądań po tym.

W skardze pisz konkretnie. Opisz, co windykator zrobił źle. Na przykład: „Windykator nadal żądał zapłaty po tym, jak udokumentowałem, że roszczenie zostało zapłacone”. Albo: „Windykator groził krokami prawnymi, nie rozpatrując mojego sprzeciwu”.

Poproś komisję o ocenę, czy jest to naruszenie dobrej praktyki windykacyjnej. Poproś też o usunięcie kosztów windykacji, jeśli ich od Ciebie zażądano.