§ 24. Komisja odwoławcza musi zgłaszać naruszenia ustawy o windykacji do Norweskiego Urzędu Nadzoru Finansowego

§ 24 jest krótki, ale pełni ważną funkcję kontrolną. Stanowi, że komisje odwoławcze muszą przesyłać opinie o naruszeniach ustawy o windykacji do Norweskiego Urzędu Nadzoru Finansowego.

Norweski Urząd Nadzoru Finansowego jest organem nadzoru nad działalnością windykacyjną (inkassovirksomhet) prowadzoną na podstawie licencji windykacyjnej (inkassobevilling). Nadzór (tilsyn) oznacza kontrolę. Norweski Urząd Nadzoru Finansowego sprawdza, czy firmy windykacyjne działają zgodnie z prawem, rzetelnie i zgodnie z obowiązującymi wymogami.

Gdy komisja odwoławcza rozpatruje skargę, zajmuje się konkretną sprawą. Może to być dłużnik (skyldner), który uważa, że windykator (inkassator) zażądał niedozwolonych kosztów, wysłał niewłaściwe zawiadomienie, wywierał zbyt silną presję albo kontynuował dochodzenie należności (inndriving) mimo wyraźnego sprzeciwu (innsigelse).

Jeśli komisja odwoławcza uzna, że ustawa o windykacji została naruszona, jej opinię przesyła się do Norweskiego Urzędu Nadzoru Finansowego. Oznacza to, że sprawa ma znaczenie nie tylko między tobą a firmą windykacyjną (inkassobyrå). Może również stać się częścią obrazu, jaki Norweski Urząd Nadzoru Finansowego ma o postępowaniu danej firmy windykacyjnej.

Jest to ważne, ponieważ jedno naruszenie może być pojedynczym przypadkiem. Ale wiele naruszeń może pokazywać pewien wzorzec. Jeśli ta sama firma windykacyjna raz po raz otrzymuje niekorzystne dla siebie opinie, Norweski Urząd Nadzoru Finansowego może dostrzec potrzebę dokładniejszego sprawdzenia.

Dla ciebie jako dłużnika § 24 oznacza, że skarga do komisji odwoławczej może mieć większe znaczenie niż tylko dla twojej własnej sprawy. Jeśli komisja odwoławcza stwierdzi naruszenie, informacja trafia do organu, który sprawuje nadzór nad branżą.

Dlaczego naruszenia przesyła się do Norweskiego Urzędu Nadzoru Finansowego?

Ponieważ Norweski Urząd Nadzoru Finansowego potrzebuje informacji, aby sprawować nadzór. Nadzór nie widzi wszystkich pism windykacyjnych, wszystkich rozmów telefonicznych i wszystkich wezwań do zapłaty (betalingsoppfordring) w Norwegii. Jest zależny od raportów, skarg, kontroli i innych informacji.

Komisja odwoławcza dysponuje ważnymi informacjami. Rozpatruje konkretne spory. Widzi, jak przepisy są stosowane w praktyce. Jeśli komisja odwoławcza stwierdzi, że ustawa o windykacji została naruszona, warto, aby Norweski Urząd Nadzoru Finansowego o tym wiedział.

Dzięki temu system jest bardziej spójny. Komisja odwoławcza pomaga rozwiązywać pojedyncze sprawy. Norweski Urząd Nadzoru Finansowego może kontrolować branżę. § 24 łączy te dwa poziomy.

Bez takiego obowiązku zgłaszania ten sam rodzaj błędów mógłby powtarzać się przez długi czas. Jeden dłużnik wygrywał. Inny dłużnik wygrywał. Ale nadzór mógł nigdy nie dowiedzieć się, że firma windykacyjna ma problem systemowy. § 24 zmniejsza to ryzyko.

Jakie naruszenia mogą wchodzić w grę?

Naruszenia ustawy o windykacji mogą być bardzo różne. Niektóre dotyczą zawiadomień. Na przykład zawiadomienie o windykacji (inkassovarsel) nie zostało wysłane albo termin był zbyt krótki.

Inne dotyczą wezwania do zapłaty. Być może brakowało w nim informacji o należności głównej (hovedkrav), odsetkach, kosztach albo o prawie do rozpatrzenia przez komisję (nemndsbehandling). Być może roszczenie nie zostało wystarczająco dobrze sprawdzone przed wysłaniem wezwania do zapłaty.

Niektóre naruszenia dotyczą dobrej praktyki windykacyjnej (god inkassoskikk). Może chodzić o nieuzasadnioną presję, groźne sformułowania, zbyt wiele kontaktów albo brak poszanowania tego, że roszczenie jest kwestionowane.

Inne naruszenia mogą dotyczyć kosztów. Być może od dłużnika zażądano wynagrodzenia windykacyjnego (inkassosalær), chociaż zapłacił w terminie. Być może windykator zażądał kosztów, chociaż dłużnik miał rozsądny sprzeciw.

Celem § 24 nie jest wyliczenie wszystkich naruszeń. Chodzi o to, że gdy komisja odwoławcza stwierdzi w opinii naruszenie ustawy o windykacji, informacja ta ma trafić do Norweskiego Urzędu Nadzoru Finansowego.

Czy zgłoszenie oznacza, że firma windykacyjna zostanie automatycznie ukarana?

Nie, nie automatycznie. § 24 mówi, że opinię należy przesłać. Nie mówi, że Norweski Urząd Nadzoru Finansowego musi nałożyć sankcję w każdej sprawie.

Norweski Urząd Nadzoru Finansowego sam ocenia, co oznaczają otrzymane informacje. Niektóre sprawy mogą być odosobnione. Inne mogą być częścią szerszego obrazu. Jeśli wiele spraw wskazuje w tym samym kierunku, sytuacja może stać się poważniejsza.

Na podstawie innych przepisów nadzór może wydać nakaz (pålegg), kontrolować praktykę albo w poważnych przypadkach podjąć działania wobec licencji (bevilling). § 24 jest przepisem o przekazywaniu informacji. Zapewnia, że nadzór dowiaduje się o opiniach komisji odwoławczej stwierdzających naruszenia prawa.

Dla ciebie jako skarżącego oznacza to, że nie musisz samodzielnie przesyłać opinii komisji odwoławczej, aby Norweski Urząd Nadzoru Finansowego ją otrzymał. Ten obowiązek ma komisja odwoławcza.

Czym różni się komisja odwoławcza od Norweskiego Urzędu Nadzoru Finansowego?

Komisja odwoławcza rozpatruje twój spór. Zajmuje się sprawą między tobą a firmą windykacyjną. Może wydać opinię o tym, co jest prawidłowe w tej konkretnej sprawie.

Norweski Urząd Nadzoru Finansowego sprawuje nadzór nad działalnością windykacyjną. Sprawdza, czy firmy windykacyjne działają zgodnie z prawem. Może kontrolować firmy, ich praktykę i licencje.

Możesz to sobie wyobrazić tak: komisja odwoławcza zajmuje się twoją sprawą. Norweski Urząd Nadzoru Finansowego zajmuje się branżą i firmą. § 24 zapewnia, że ważne informacje z pojedynczych spraw mogą być wykorzystane w nadzorze.

Jeśli uważasz, że ustawa o windykacji została naruszona, opisz naruszenie w skardze konkretnie. Nie pisz tylko, że firma windykacyjna jest „nierozsądna”. Napisz, co zrobiła.

Przykłady: „Zażądali wynagrodzenia windykacyjnego, chociaż zapłaciłem w terminie.” „Kontynuowali dochodzenie należności po tym, jak zakwestionowałem roszczenie i przesłałem dokumenty.” „W wezwaniu do zapłaty brakowało zestawienia odsetek i kosztów.”

Dołącz dokumentację. Ważne mogą być pisma windykacyjne, potwierdzenie zapłaty, e-maile, SMS-y i zrzuty ekranu.

Jeśli komisja odwoławcza przyzna ci rację, że prawo zostało naruszone, musi przesłać opinię do Norweskiego Urzędu Nadzoru Finansowego. Mimo to zachowaj opinię także u siebie.