§ 20. Maksymalny limit kosztów windykacji

§ 20 dotyczy górnego limitu kosztów windykacji. Sam nie mówi, ile dokładnie koron musisz zapłacić. Mówi, że władze mogą wydawać rozporządzenia ze stawkami maksymalnymi. Rozporządzenie to bardziej szczegółowy przepis, który uzupełnia ustawę.

Jest to ważne, ponieważ w przeciwnym razie windykacja mogłaby być bardzo nieprzewidywalna. Jeśli jesteś winien 900 kr, byłoby nieuczciwe, gdyby druga strona mogła doliczyć 5 000 kr za „administrację” bez jasnych granic. Dzięki § 20 koszty można kontrolować za pomocą stałych kwot maksymalnych.

Przepis dotyczy odszkodowania za koszty windykacji pozasądowej. Windykacja pozasądowa oznacza dochodzenie należności (inndriving), zanim sprawa trafi do systemu sądowego. Może to być zawiadomienie o windykacji (inkassovarsel), wezwanie do zapłaty (betalingsoppfordring), działania firmy windykacyjnej (inkassobyrå) i inne zwykłe czynności windykacyjne.

Oznacza to, że § 20 nie dotyczy opłat sądowych, kosztów adwokata w sądzie ani kosztów procesu. Takie koszty reguluje § 21 oraz przepisy o kosztach postępowania (sakskostnader). § 20 dotyczy zwykłej fazy windykacji, zanim sprawa stanie się sądowa.

Przepis chroni Ciebie jako dłużnika. Chroni też wierzyciela przed niejasnymi sporami. Gdy istnieją stawki maksymalne, łatwiej wiedzieć, gdzie przebiega granica. Wierzyciel może żądać zgodnych z prawem kosztów, ale nie więcej niż wynosi limit.

Czym jest stawka maksymalna?

Stawka maksymalna to najwyższa dopuszczalna kwota. Nie oznacza to, że tej kwoty zawsze można żądać. Oznacza tylko, że nie można żądać więcej.

To ważne rozróżnienie. Jeśli firma windykacyjna powołuje się na stawkę maksymalną, nie oznacza to automatycznie, że musisz ją zapłacić. Najpierw musi istnieć podstawa odpowiedzialności za koszty zgodnie z § 17. Następnie muszą być przestrzegane przepisy §§ 9, 10 i 11. Dopiero wtedy pojawia się pytanie, jak wysoka może być kwota.

Pomyśl o tym jak o ograniczeniu prędkości. Jeśli ograniczenie wynosi 80 km/h, nie oznacza to, że zawsze masz jechać 80. Oznacza tylko, że nie możesz jechać szybciej. Tak samo stawka maksymalna oznacza, że koszt nie może przekroczyć limitu.

Jeśli roszczenie jest błędne, jeśli miałeś uzasadniony sprzeciw (innsigelse) albo jeśli windykator naruszył przepisy, możesz całkowicie lub częściowo uniknąć tego kosztu. Sam § 20 nie daje windykatorowi prawa do pieniędzy. Wyznacza tylko górną granicę, gdy koszty w ogóle można żądać.

Dlaczego stawki mogą się różnić w zależności od wysokości roszczenia?

§ 20 mówi, że stawki mogą się różnić w zależności od wysokości roszczeń pieniężnych. Oznacza to, że małe i duże roszczenie mogą mieć różne limity maksymalne.

Powód jest praktyczny. Roszczenie na 350 kr nie powinno dawać takiego samego poziomu kosztów jak roszczenie na 350 000 kr. Większe roszczenia mogą wymagać więcej działań, więcej kontroli i wiązać się z większym ryzykiem. Ale także dla dużych roszczeń muszą istnieć granice.

Nie oznacza to, że duże roszczenia dają swobodę naliczania wysokich opłat (gebyr). Stawki nadal muszą być ustalone w rozporządzeniu. Muszą mieścić się w systemie ustawy. Windykator nie może sam zdecydować, że duże roszczenie automatycznie daje dodatkową opłatę, bo „sprawa jest poważna”.

Dla Ciebie jako dłużnika oznacza to, że zawsze warto sprawdzić należność główną (hovedkrav). Ile wynosiło pierwotne roszczenie? Jaką stawkę zastosowano? Czy koszt obliczono według właściwego progu? Jeśli należność główna jest błędna, obliczenie kosztów również może być błędne.

Czy § 20 dotyczy zarówno firm windykacyjnych, jak i windykacji własnej?

Tak, przepis może dotyczyć obu sytuacji. Wspomina o kosztach zaangażowania windykatora. Zwykle chodzi o firmę windykacyjną. Ale wspomina też o „innych kosztach windykacji pozasądowej”. Może to obejmować inne działania dotyczące wymagalnych roszczeń.

Wiąże się to z § 19, który pozwala na stałe kwoty za monit (purring), zawiadomienie o windykacji i wezwanie do zapłaty w ramach windykacji własnej (egen inndriving). § 20 dodatkowo umożliwia ustalanie limitów maksymalnych.

Chodzi o to, aby koszty po terminie płatności (forfall) nie były dowolne. Niezależnie od tego, czy należność dochodzi firma windykacyjna, czy sam wierzyciel, kwoty muszą mieć podstawę prawną. Podstawa prawna oznacza, że musi istnieć przepis, który pozwala żądać danej kwoty.

Co się dzieje, jeśli żądają więcej niż maksimum?

Wtedy możesz zakwestionować (bestride) kwotę. Zrób to na piśmie. Napisz, że kwestionujesz koszty windykacji, ponieważ przekraczają one dozwolone stawki, i poproś o wyliczenie.

Nie musisz koniecznie kwestionować należności głównej. Jeśli jesteś winien kwotę główną, możesz ją zapłacić. Jednocześnie możesz zaprotestować przeciwko kosztom. Często jest to najprostsze rozwiązanie.

Jeśli windykator nadal żąda zbyt wysokich kosztów, może to mieć znaczenie także w świetle przepisów o dobrej praktyce windykacyjnej (god inkassoskikk). Wywieranie na kogoś presji w sprawie kosztów bez podstawy prawnej może być nieuczciwe.

Zawsze sprawdzaj zestawienie roszczenia. Powinno ono pokazywać osobno należność główną, odsetki i koszty. Jeśli wszystko jest połączone w jedną łączną kwotę, poproś o specyfikację.

Zwróć uwagę na daty. Kiedy roszczenie stało się wymagalne? Kiedy wysłano zawiadomienie o windykacji? Jaki termin otrzymałeś? Czy zapłaciłeś w terminie?

Poproś o wyliczenie, jeśli nie masz pewności. Napisz krótko: „Proszę o szczegółowe wyliczenie kosztów windykacji oraz podstawy zastosowanej stawki.”

Jeśli masz sprzeciw wobec należności głównej, napisz to wyraźnie. Nie pisz tylko „nie zgadzam się”. Wyjaśnij dlaczego. Załącz dokumenty.

Nigdy nie płać niejasnej opłaty tylko dlatego, że pismo wygląda groźnie. Ale też nie ignoruj pisma. Odpowiedz na piśmie w wyznaczonym terminie.