§ 19. Rozporządzenie o stałych kwotach za monit i windykację własną

§ 19 dotyczy stałych kwot za koszty dochodzenia należności. Nie podaje kwot bezpośrednio. Zamiast tego mówi, że Król w Radzie Państwa może ustalić kwoty w rozporządzeniu. „Król w Radzie Państwa” oznacza tu władze. W praktyce chodzi o przepisy ustalone przez państwo, a nie o to, że król osobiście decyduje o każdej opłacie (gebyr).

Przepis dotyczy dłużników, którzy są „zobowiązani do odszkodowania”. Oznacza to, że można od ciebie żądać takich kosztów tylko wtedy, gdy rzeczywiście odpowiadasz za koszty dochodzenia należności zgodnie z ustawą o windykacji. Paragraf 19 trzeba tu czytać razem z § 17. § 17 mówi, kiedy musisz zapłacić koszty. § 19 mówi, że dla części tych kosztów można ustalić stałe kwoty.

To praktyczne rozwiązanie. Bez stałych kwot w każdej sprawie trzeba by się spierać o to, ile kosztował monit. 12 kr? 38 kr? 95 kr? Ile czasu poświęciła firma? Ile kosztował system? Stałe stawki sprawiają, że przepisy są prostsze.

Jednocześnie stałe kwoty chronią ciebie jako dłużnika. Ten, kto żąda pieniędzy, nie może po prostu napisać, że „nasza praca wewnętrzna kosztowała 900 kr” za zwykły monit. Jeśli rozporządzenie ustala kwotę, to jest to granica, której muszą się trzymać, chyba że ustawa dopuszcza coś innego.

§ 19 dotyczy zwłaszcza dwóch sytuacji. Pierwsza to sytuacja, gdy po terminie płatności wysłano pisemny monit lub zawiadomienie o windykacji zgodnie z § 9. Druga to sytuacja, gdy wierzyciel sam wysłał wezwanie do zapłaty spełniające wymogi § 10.

Czym różnią się monit, zawiadomienie o windykacji i wezwanie do zapłaty?

Monit to przypomnienie, że nie zapłaciłeś. Przychodzi po terminie płatności. W praktyce mówi: „Zapomniałeś zapłacić. Zapłać teraz.”

Zawiadomienie o windykacji jest poważniejsze. To pisemne ostrzeżenie, że sprawa może trafić do windykacji (inkasso), jeśli nie zapłacisz. Zgodnie z § 9 musi zostać wysłane po terminie płatności i musisz dostać co najmniej 14 dni na zapłatę (betalingsfrist).

Wezwanie do zapłaty to kolejny etap. Stosuje się je, gdy roszczenie przekazano do windykacji, albo gdy wierzyciel sam wysyła wezwanie spełniające wymogi § 10. Musi ono zawierać jasne informacje o roszczeniu, kwotach, odsetkach, możliwych konsekwencjach oraz termin na zapłatę lub zgłoszenie sprzeciwu (innsigelse).

§ 19 umożliwia ustalenie stałych kwot za takie etapy. Nie oznacza to, że wszystkie etapy zawsze można doliczyć w każdej sprawie. Przepisy muszą być przestrzegane. Roszczenie musi być wymagalne. Zawiadomienia muszą być prawidłowe. I musisz ponosić odpowiedzialność zgodnie z § 17.

Co oznacza windykacja własna?

Windykacja własna (egen inndriving) oznacza, że wierzyciel sam dochodzi należności, bez korzystania z zewnętrznej firmy windykacyjnej (inkassobyrå).

Wyobraź sobie, że siłownia, spółdzielnia mieszkaniowa albo sklep internetowy samodzielnie zajmuje się niezapłaconymi rachunkami. Wysyłają monit. Wysyłają zawiadomienie o windykacji. Może wysyłają wezwanie do zapłaty. Poświęcają wtedy czas i systemy na odzyskanie pieniędzy.

§ 19 pozwala im żądać za to stałych kwot, jeśli warunki są spełnione. Dlatego przepis mówi „gdy wierzyciel sam wysłał wezwanie do zapłaty”.

Ale windykacja własna nie oznacza, że wierzyciel może robić, co chce. Jeśli wysyła wezwanie do zapłaty, musi ono spełniać wymogi § 10. Musi m.in. wyjaśniać, kim jest wierzyciel, czego dotyczy roszczenie, jaka jest jego wysokość, odsetki oraz konsekwencje braku zapłaty.

Jeśli wezwanie do zapłaty jest wadliwe, może to wpłynąć na to, czy można żądać kosztów.

Dlaczego kwoty mogą się różnić w zależności od wysokości roszczenia?

Ponieważ małe i duże roszczenia nie zawsze powinny być traktowane tak samo. Roszczenie na 300 kr i roszczenie na 300 000 kr mogą wiązać się z innym ryzykiem, inną obsługą i innym znaczeniem praktycznym.

Dlatego § 19 mówi, że kwoty mogą się różnić w zależności od wysokości roszczenia pieniężnego. Oznacza to, że rozporządzenie może wprowadzić progi. Im większe roszczenie, tym wyższej kwoty można w niektórych przypadkach żądać.

Nie oznacza to, że wszystko automatycznie staje się droższe tylko dlatego, że należność główna (hovedkrav) jest wyższa. Oznacza to jedynie, że rozporządzenie może różnicować stawki. Chodzi o to, by dać władzom elastyczność w ustalaniu trafniejszych stawek.

Co jeśli wierzyciel poniósł wyższe koszty?

Ostatni ustęp mówi, że wierzyciel w niektórych przypadkach może żądać zwrotu wyższych kosztów zamiast stałych kwot. Obowiązują jednak ograniczenia z § 20.

Oznacza to, że stałe kwoty nie zawsze są jedyną możliwością. Jeśli wierzyciel rzeczywiście poniósł wyższe niezbędne koszty samodzielnego dochodzenia należności, może w niektórych przypadkach żądać ich zamiast tego.

Ale nie ma tu pełnej swobody. Koszty muszą być rzeczywiste. Muszą być niezbędne. Muszą dać się udokumentować. I muszą mieścić się w limitach maksymalnych wynikających z § 20.

To ważne dla ciebie jako dłużnika. Jeśli ktoś żąda wysokiej kwoty i twierdzi, że „poświęciliśmy dużo czasu”, możesz poprosić o wyjaśnienie. Jakie koszty? Dlaczego były niezbędne? Jaki przepis daje im prawo żądać tego od ciebie?

Co się dzieje, jeśli kwota jest błędna?

Jeśli kwota jest błędna, możesz ją kwestionować (bestride). Nie musisz kwestionować całego roszczenia, jeśli należność główna jest prawidłowa. Możesz napisać, że płacisz należność główną, ale kwestionujesz opłatę lub koszt.

Poproś o podstawę. Zapytaj, na jakiej stawce z rozporządzenia się opierają. Zapytaj też, którego etapu procesu dotyczy opłata: monitu, zawiadomienia o windykacji czy wezwania do zapłaty.

Jeśli żądają więcej niż stałe kwoty, poproś o dokumentację rzeczywistych kosztów. Poproś też o wyjaśnienie, dlaczego koszty były niezbędne i w jaki sposób żądanie mieści się w granicach § 20.

22

Zacznij od ustalenia, czego dotyczy opłata. Czy to monit? Zawiadomienie o windykacji? Wezwanie do zapłaty? Czy coś innego?

Sprawdź daty. Roszczenie musi być wymagalne, zanim monit lub zawiadomienie o windykacji może stanowić podstawę do takich kosztów.

Sprawdź termin. Zawiadomienie o windykacji zgodnie z § 9 musi dawać co najmniej 14 dni.

Sprawdź treść. Wezwanie do zapłaty zgodnie z § 10 musi zawierać określone informacje.

Sprawdź, czy miałeś sprzeciw. Jeśli roszczenie było wątpliwe, § 17 może sprawić, że nie poniesiesz kosztów.

Jeśli protestujesz, pisz krótko i jasno. „Kwestionuję opłatę. Proszę podać podstawę prawną i sposób wyliczenia.”