§ 3-7. Kiedy organy egzekucyjne (namsmyndigheten) muszą umorzyć sprawę

Ten paragraf określa, kiedy sprawa dotycząca długów musi zostać zakończona bez układu w sprawie spłaty długów w trakcie okresu negocjacji długów. Umorzenie sprawy (heving av saken) oznacza jej zakończenie. Musi to nastąpić natychmiast, jeśli wyjdą na jaw okoliczności, co do których należy przyjąć, że stoją na przeszkodzie układowi w sprawie spłaty długów – albo dlatego, że coś wydarzyło się w trakcie, albo dlatego, że wyszło na jaw coś, o czym wcześniej nie wiedziano.

To, kto podejmuje decyzję, zależy od tego, kto otworzył postępowanie. Jeśli otworzył je komornik, to komornik może umorzyć sprawę na podstawie pisemnej decyzji. Może to zrobić tylko wtedy, gdy jest oczywiste, że istnieje przeszkoda. Jeśli natomiast postępowanie otworzył sąd, komornik przekazuje sprawę sądowi. Sąd rozstrzyga w drodze postanowienia sądu i musi zostać wskazane, na jakich okolicznościach opiera się umorzenie.

Dłużnik ma prawo wypowiedzieć się przed podjęciem rozstrzygnięcia. Zażalenie i apelacja mają skutek wstrzymujący, co oznacza, że rozstrzygnięcie nie wywołuje skutków, dopóki zażalenie jest rozpatrywane. Jeśli decyzja o umorzeniu zostanie zmieniona, okres negocjacji długów można w razie potrzeby przedłużyć o czas, o który sprawa o umorzenie opóźniła sprawę.

Wtedy komornik może być zmuszony rozważyć umorzenie. Dłużnik najpierw może przedstawić swoje zdanie. Jeśli postępowanie otworzył sąd, to sąd decyduje.

Ten paragraf jest ostatnim w rozdziale 3 dotyczącym okresu negocjacji długów, po otwarciu postępowania w § 3-1 i ogłoszeniu (kunngjøring) w § 3-2. Okres ten charakteryzuje się wstrzymaniem spłat (betalingsutsettelse) z § 3-4 oraz obowiązkami z § 3-5. Zabezpieczenie majątku i potrącenia z wynagrodzenia reguluje § 3-3, a wygaśnięcie zastawu egzekucyjnego (utleggspant) – § 3-6.