§ 3-5. Obowiązki dłużnika (skyldner) w trakcie postępowania w sprawie negocjacji długów (gjeldsforhandling)

Ustawa o układzie w sprawie spłaty długów (Gjeldsordningsloven)·LOV-1992-07-17-99

Tłumaczenie maszynowe z języka norweskiego. Obowiązuje tekst norweski. Przeczytaj oryginał po norwesku.Norsk English العربية Polski Українська

W skrócie

Tekst ustawy (tłumaczenie nieoficjalne)

§ 3-5. Obowiązki dłużnika w okresie negocjacji długów (gjeldsforhandlingsperiode)

Dłużnik jest zobowiązany w okresie negocjacji długów:
  1. odkładać wynagrodzenie i inne dochody przekraczające to, czego dłużnik potrzebuje na niezbędne koszty utrzymania siebie i swojego gospodarstwa domowego (husstand),
  2. wypowiedzieć umowy najmu i inne umowy o przyszłe świadczenia, które nie dotyczą towarów i usług niezbędnych do utrzymania dłużnika lub jego gospodarstwa domowego,
  3. nie zbywać ani nie obciążać zastawem mienia i wartości, które mogą służyć zaspokojeniu wierzycieli (fordringshaver), chyba że komornik wyrazi na to zgodę,
  4. nie zaciągać nowego długu bez zgody komornika ani nie dokonywać innych czynności, które mogą zaszkodzić interesom wierzycieli (kreditor).
Zgodę na podstawie ustępu pierwszego litera d wydaje się wyłącznie na refinansowanie, cele mieszkaniowe lub ściśle niezbędne towary i usługi i tylko wtedy, gdy zaciągnięcie pożyczki wydaje się uzasadnione z uwagi na układ w sprawie spłaty długów i sytuację finansową dłużnika. Dług zaciągnięty w okresie negocjacji długów na podstawie niniejszego przepisu nie jest objęty układem w sprawie spłaty długów. Na decyzję zezwalającą na zaciągnięcie długu nie przysługuje zażalenie (klage).
Źródło: Lovdata — Gjeldsordningsloven (ustawa o układzie w sprawie spłaty długów) § 3-5

Co to oznacza?

Ten paragraf określa, co musisz, a czego nie wolno ci robić, dopóki trwa okres negocjacji długów.

Najpierw są cztery obowiązki. Musisz odkładać dochód przekraczający to, czego ty i twoje gospodarstwo domowe potrzebujecie na niezbędne koszty utrzymania. Musisz zakończyć najem i podobne umowy, które dają ci świadczenia w przyszłości, ale nie umowy o towary i usługi niezbędne do życia. Nie możesz sprzedawać ani obciążać zastawem mienia, które mogłoby trafić do wierzycieli, bez zgody komornika. Nie możesz też zaciągać nowego długu bez zgody komornika. Do tego dochodzi zasada ogólna: musisz unikać innych czynności, które mogą zaszkodzić wierzycielom.

Ustęp drugi wąsko określa, kiedy można uzyskać zgodę na nowy dług. Komornik może się zgodzić tylko na refinansowanie (zastąpienie starszego długu), cele mieszkaniowe lub ściśle niezbędne towary i usługi. Zaciągnięcie pożyczki musi ponadto wydawać się uzasadnione w świetle układu w sprawie spłaty długów i twojej sytuacji finansowej. Dług zaciągnięty w ten sposób nie staje się częścią układu w sprawie spłaty długów. Na zgodę nie przysługuje zażalenie.

Przykład wymyślony: dłużnik dostaje ofertę sprzedaży cennego przedmiotu i wykorzystania pieniędzy na inne cele. Bez zgody komornika jest to niedozwolone, ponieważ przedmiot może służyć zaspokojeniu wierzycieli.

Obowiązki te działają razem z sąsiednimi przepisami. Wstrzymanie spłat (betalingsutsettelse) z § 3-4 chroni cię przed wierzycielami, a § 3-5 nakłada na ciebie wymagania w zamian. Zabezpieczenie mienia i potrąceń z wynagrodzenia reguluje § 3-3, a wygaśnięcie zastawu egzekucyjnego (utleggspant) – § 3-6. Możliwość umorzenia sprawy (heving av saken) w tym okresie reguluje § 3-7.

Powiązane paragrafy
Wszystkie §§ ustawy o układzie w sprawie spłaty długów →
Pytania dotyczące tego paragrafu