§ 6-13. Roszczenie poręczyciela wobec kredytobiorcy

Finansavtaleloven (ustawa o umowach finansowych)·LOV-2020-12-18-146

Tłumaczenie maszynowe z języka norweskiego. Obowiązuje tekst norweski. Przeczytaj oryginał po norwesku.Norsk English العربية Polski Українська

W skrócie

Tekst ustawy (tłumaczenie nieoficjalne)

§ 6-13. Roszczenie poręczyciela wobec klienta kredytowego

(1) Jeżeli spełnione są warunki określone w § 3-51 ust. pierwszy lub jeżeli z postępowania klienta kredytowego albo z poważnego pogorszenia jego zdolności płatniczej jasno wynika, że kredyt zostanie spłacany z istotnym naruszeniem umowy (vesentlig mislighold), poręczyciel może żądać zapłaty od klienta kredytowego w zakresie, w jakim poręczyciel odpowiada wobec kredytodawcy.
(2) Jeżeli klient kredytowy zapłaci kredytodawcy odsetki, raty lub inne zobowiązania po tym, jak poręczyciel zażądał od klienta kredytowego zapłaty, roszczenie poręczyciela zmniejsza się w tym samym zakresie co odpowiedzialność z tytułu poręczenia (kausjon), por. § 6-7 ust. pierwszy, o ile poręczyciel i klient kredytowy nie uzgodnili inaczej. Odpowiedzialność klienta kredytowego za koszty poniesione przez poręczyciela w związku z dochodzeniem roszczenia nie wygasa jednak.
(3) Zapłata klienta kredytowego na rzecz kredytodawcy po tym, jak poręczyciel spłacił dług wobec kredytodawcy zgodnie z § 6-9 i zażądał od klienta kredytowego zapłaty, nie ma żadnego wpływu na odpowiedzialność klienta kredytowego wobec poręczyciela.
Źródło: Lovdata — Finansavtaleloven (ustawa o umowach finansowych) § 6-13

Co to oznacza?

Ten przepis daje poręczycielowi własne roszczenie wobec kredytobiorcy (klienta kredytowego). Poręczyciel może żądać pieniędzy od kredytobiorcy w takim zakresie, w jakim sam odpowiada wobec kredytodawcy. To prawo powstaje w dwóch sytuacjach. Albo spełnione są warunki z § 3-51 ust. pierwszy, czyli kredytodawca ma podstawę do odstąpienia od umowy (heving). Albo z powodu zachowania kredytobiorcy lub poważnego pogorszenia jego zdolności płatniczej jest jasne, że kredyt będzie spłacany z istotnym naruszeniem umowy. Podstawy odstąpienia od umowy z § 3-51 ust. pierwszy obejmują między innymi istotne naruszenie umowy oraz ogłoszenie upadłości klienta.

Po tym, jak poręczyciel zażądał zapłaty od kredytobiorcy, kredytobiorca nadal może płacić kredytodawcy. Wtedy roszczenie poręczyciela zmniejsza się w tym samym zakresie co odpowiedzialność z tytułu poręczenia, chyba że poręczyciel i kredytobiorca uzgodnili inaczej. Kredytobiorca nie uniknie jednak kosztów, które poręczyciel poniósł na dochodzenie roszczenia. Jeśli poręczyciel spłacił dług wobec kredytodawcy zgodnie z § 6-9, a następnie zażądał zapłaty od kredytobiorcy, późniejsza zapłata na rzecz kredytodawcy nie pomoże kredytobiorcy. Roszczenie poręczyciela pozostaje wtedy w mocy.

Przepis jest odpowiednikiem § 6-7. Tam odpowiedzialność z tytułu poręczenia zmniejsza się, gdy kredytobiorca płaci kredytodawcy, a ust. drugi tego przepisu sprawia, że roszczenie poręczyciela zmniejsza się w ten sam sposób. § 6-9 daje poręczycielowi prawo do spłaty długu w razie naruszenia umowy. Po spłacie poręczyciel zgodnie z ogólnymi zasadami wstępuje w miejsce kredytodawcy w umowie kredytowej (kredittavtale) i w zabezpieczeniach, ale kredytodawca może temu zapobiec, zwalniając poręczyciela z odpowiedzialności w takim zakresie, w jakim zwolniłaby go spłata.

Przykład: Poręczyciel spłacił dług wobec kredytodawcy, a następnie zażądał zapłaty od kredytobiorcy. Kredytobiorca płaci potem kredytodawcy. Poręczyciel może mimo to podtrzymać swoje roszczenie wobec kredytobiorcy.

Powiązane przepisy
Wszystkie §§ ustawy o umowach finansowych →
Pytania na ten temat