§ 6-12. Koszty windykacji: co musi zapłacić poręczyciel?

Ten przepis określa, jakie koszty musi zapłacić poręczyciel, gdy kredytodawca (kredittyter) dochodzi swojego roszczenia. Zasady dzielą się na trzy części. Po pierwsze, opłaty sądowe i zwykłe koszty windykacji związane z krokami prawnymi przeciwko kredytobiorcy. Poręczyciel odpowiada za nie tylko wtedy, gdy wcześniej otrzymał informację o windykacji. Po drugie, wszystkie inne koszty dochodzenia roszczenia od kredytobiorcy. Poręczyciel płaci je tylko wtedy, gdy zgodził się na ich powstanie. Taka zgoda nie ma skutku, dopóki kredytodawca nie powiadomi go o naruszeniu umowy przez kredytobiorcę. Po trzecie, koszty dochodzenia samego roszczenia z tytułu poręczenia (kausjon), czyli roszczenia wobec poręczyciela. W tym przypadku obowiązują przepisy ogólne.

Aby kredytodawca mógł żądać od poręczyciela opłat sądowych i zwykłych kosztów windykacji, musi go powiadomić przed rozpoczęciem windykacji. Dodatkowe koszty, wykraczające poza zwykłe, wymagają zgody poręczyciela. Tej zgody nie można udzielić, zanim poręczyciel nie otrzyma powiadomienia o naruszeniu umowy.

Przepis opiera się na § 6-10. Wynika z niego, że kredytodawca musi najpierw podjąć kroki prawne przeciwko kredytobiorcy, aby uzyskać tytuł egzekucyjny (tvangsgrunnlag), zanim będzie mógł żądać zapłaty od poręczyciela. Właśnie tych kroków dotyczy zasada o kosztach z ustępu pierwszego. § 6-11 stosuje podobny schemat w odniesieniu do odsetek: powiadomienie przez kredytodawcę ma znaczenie dla tego, czego można żądać od poręczyciela. Zgodnie z § 6-13 poręczyciel może sam żądać zapłaty od kredytobiorcy w zakresie, w jakim odpowiada wobec kredytodawcy.

Przykład: Kredytodawca podejmuje kroki prawne przeciwko kredytobiorcy, nie informując o tym poręczyciela. W takim przypadku kredytodawca nie może żądać od poręczyciela opłaty sądowej ani zwykłych kosztów windykacji, ponieważ zabrakło wcześniejszego powiadomienia.