§ 6-14. Pośrednictwo w udzielaniu poręczeń w ramach działalności gospodarczej

Ustawa o umowach finansowych (Finansavtaleloven)·LOV-2020-12-18-146

Tłumaczenie maszynowe z języka norweskiego. Obowiązuje tekst norweski. Przeczytaj oryginał po norwesku.Norsk English العربية Polski Українська

Tekst ustawy (tłumaczenie nieoficjalne)

§ 6-14. Przepisy szczególne dotyczące pośrednictwa w udzielaniu poręczeń

Kto w ramach działalności gospodarczej pośredniczy w udzielaniu poręczenia (kausjon) między poręczycielem (kausjonist) będącym konsumentem (forbruker) a wierzycielem (kreditor), który nie jest usługodawcą (tjenesteyter), musi zadbać o to, aby umowa poręczenia została zawarta zgodnie z przepisami niniejszej ustawy oraz aby umowa poręczenia zawierała informacje wymagane przepisami, które w innych przypadkach mają zastosowanie do umów poręczenia zgodnie z rozdziałem 3 i 6. Ponadto przepisy o zleceniach dotyczących usług finansowych (finansoppdrag) stosuje się w zakresie, w jakim pasują, do takiego pośrednictwa w udzielaniu poręczeń między wierzycielem, poręczycielem a pośrednikiem.
Źródło: Lovdata — Finansavtaleloven (ustawa o umowach finansowych) § 6-14

Co to oznacza?

Ten przepis dotyczy osoby, która zawodowo pośredniczy w udzielaniu poręczeń, czyli kojarzy konsumenta, który ma poręczyć za pożyczkę, z pożyczkodawcą. Pośrednik musi zadbać o to, aby umowa została zawarta zgodnie z przepisami ustawy i zawierała informacje, które w innych przypadkach są wymagane w umowach poręczenia. Poza tym przepisy o zleceniach dotyczących usług finansowych stosuje się, o ile pasują, do relacji między pożyczkodawcą, poręczycielem a pośrednikiem. Przepis ma zastosowanie, gdy wierzyciel nie jest usługodawcą, i następuje po § 6-13 w rozdziale o poręczeniu.

Powiązane paragrafy
Wszystkie §§ ustawy o umowach finansowych →
Pytania dotyczące tego przepisu