§ 4-13. Czy bank może zatrzymać Twoje pieniądze lub dokonać z nich potrącenia?

Ustęp pierwszy zabrania dostawcy usług płatniczych zatrzymywania pieniędzy na rachunku (prawo zatrzymania, tilbakeholdsrett) lub pokrywania własnego roszczenia ze zgromadzonych środków (potrącenie). Od tego zakazu istnieją dwa wyjątki. Bank może zastosować takie środki w przypadku roszczeń, które są wymagalne i wynikają z samej umowy rachunku. Może to zrobić także w przypadku roszczeń wynikających z czynu karalnego, którego klient się dopuścił lub w którym uczestniczył, ale nie wtedy, gdy bank przejął roszczenie od osoby trzeciej.

Ustęp drugi chroni pieniądze w trakcie przekazu. Bank nie może zatrzymać ani potrącić środków, którymi dysponuje w celu wykonania zlecenia płatniczego. Odbiorca może jednak uzgodnić ze swoim bankiem, że jego opłaty zostaną potrącone z przelanej kwoty przed uznaniem rachunku resztą środków. Wtedy kwota transakcji i opłaty muszą być wykazane osobno w informacjach, które otrzymuje odbiorca. Ustęp trzeci określa skutek prawny pobrania opłaty niezgodnie z tymi zasadami: bank osoby, która zainicjowała płatność, musi zapewnić, aby odbiorca otrzymał całą kwotę.

Ustęp czwarty odsyła do § 4-25 w sprawie korygowania błędnych uznań rachunku. Jeżeli bank wykryje błędne uznanie lub obciążenie rachunku, musi bez zbędnej zwłoki powiadomić o tym klienta. Bank, który przez pomyłkę uznał niewłaściwy rachunek lub niewłaściwą kwotę, może to skorygować, obciążając rachunek tą kwotą z powrotem, jeżeli nastąpi to do trzeciego dnia roboczego. Możliwość ta nie dotyczy sytuacji, gdy uznanie nastąpiło na podstawie zlecenia płatniczego osoby trzeciej. Jeżeli błąd jest związany z czynem karalnym ze strony odbiorcy, bank może go skorygować zawsze. Ustęp piąty stanowi, że paragraf nie stoi na przeszkodzie ustanowieniu, zgodnie z innymi przepisami prawa, szczególnego zabezpieczenia na wkładach.

§ 4-13 należy do grupy przepisów dotyczących samego wykonywania płatności. § 4-10 pozwala bankowi zablokować kwotę tylko za szczególną zgodą płatnika (betaler), a § 4-11 i § 4-12 dotyczą czasu realizacji i uznania rachunku. Po § 4-13 następują § 4-14 i § 4-15 o informacjach dla płatnika i odbiorcy.

Przykład: Odbiorca uzgodnił ze swoim bankiem, że opłaty będą potrącane z kwoty. Bank musi wtedy wykazać kwotę transakcji i opłatę osobno. Jeżeli opłata zostanie potrącona bez takiej umowy, bank płatnika musi zapewnić, aby odbiorca otrzymał pełną kwotę.