§ 4-10. Blokada środków na rachunku przy płatności kartą

Finansavtaleloven·LOV-2020-12-18-146

Tłumaczenie maszynowe z języka norweskiego. Obowiązuje tekst norweski. Przeczytaj oryginał po norwesku.Norsk English العربية Polski Українська

W skrócie

Tekst ustawy (tłumaczenie nieoficjalne)

§ 4-10. Zgoda na blokadę kwoty na rachunku płatnika

(1) Dostawca usług płatniczych (betalingstjenesteyter) płatnika może zablokować środki pieniężne na rachunku płatnika, jeżeli spełnione są następujące warunki:
  1. transakcja płatnicza (betalingstransaksjon) jest inicjowana przez odbiorcę płatności lub za jego pośrednictwem w związku z transakcją płatniczą opartą na karcie
  2. płatnik wyraził zgodę na transakcję płatniczą, zob. § 4-2
  3. dokładna kwota do zapłaty nie była znana w chwili, gdy płatnik wyraził zgodę na transakcję płatniczą, oraz
  4. płatnik wyraził odrębną zgodę na zablokowanie na rachunku dokładnie określonej kwoty.
(2) Środki zablokowane na rachunku płatnika zostają zwolnione niezwłocznie po otrzymaniu przez dostawcę usług płatniczych płatnika informacji o dokładnej kwocie transakcji, a najpóźniej bezpośrednio po otrzymaniu zlecenia płatniczego (betalingsoppdrag).
Źródło: Lovdata — Finansavtaleloven (ustawa o umowach finansowych) § 4-10

Co to oznacza?

Ten paragraf dotyczy odkładania (blokowania) pieniędzy na rachunku płatnika, zanim znana jest kwota końcowa. Chodzi o płatności kartą, w których kwota nie jest ostateczna w chwili, gdy płatnik je zatwierdza. Usługodawca (tjenesteyter) płatnika może zablokować środki tylko wtedy, gdy spełnione są wszystkie cztery warunki. Płatność musi zainicjować odbiorca płatności, bezpośrednio lub pośrednio, i musi to być płatność kartą. Płatnik musi wyrazić zgodę na płatność, zob. § 4-2. Dokładna kwota musiała być nieznana w chwili wyrażenia zgody, a płatnik musi dodatkowo wyrazić odrębną zgodę na zablokowanie określonej kwoty.

Ustęp drugi wyznacza termin zwolnienia środków. Zablokowane środki muszą zostać zwolnione, gdy tylko usługodawca płatnika pozna dokładną kwotę, a najpóźniej bezpośrednio po otrzymaniu zlecenia płatniczego. Blokada nie może więc trwać dłużej, niż to konieczne.

§ 4-8 dotyczy innej sytuacji związanej z płatnościami kartą. Dostawca rachunku (kontotilbyder) musi na zapytanie wydawcy karty niezwłocznie poinformować, czy na rachunku są wystarczające środki, ale tylko jeśli płatnik wyraził na to zgodę, zainicjował płatność, a rachunek jest dostępny przez internet. § 4-9 pozwala płatnikowi i bankowi uzgodnić limity kwotowe, gdy do wyrażenia zgody używa się instrumentu płatniczego (betalingsinstrument). § 4-6 i § 4-7 dotyczą odmowy wykonania i anulowania zleceń płatniczych. § 4-11 określa terminy, w jakich płatność musi zostać zrealizowana po otrzymaniu zlecenia.

Blokady nie należy mylić z prawem zatrzymania ani z potrąceniem (motregning). § 4-13 ust. 1 zabrania bankowi zatrzymywania środków na rachunku lub dokonywania z nich potrącenia, z wyjątkiem wymagalnych roszczeń wynikających z umowy rachunku (kontoavtale) oraz roszczeń wynikających z czynu zabronionego. Blokada na podstawie § 4-10 wymaga natomiast odrębnej zgody płatnika.

Przykład: Płatnik zatwierdza płatność kartą na rzecz odbiorcy, który nie zna jeszcze kwoty końcowej. Płatnik wyraził też odrębną zgodę na odłożenie określonej kwoty. Bank może zablokować tę kwotę, ale musi ją zwolnić najpóźniej bezpośrednio po otrzymaniu zlecenia płatniczego.

Powiązane paragrafy
Wszystkie §§ ustawy o umowach finansowych →