§ 4-14. Jakie informacje dostawca usługi inicjowania płatności musi przekazać po płatności

Finansavtaleloven·LOV-2020-12-18-146

Tłumaczenie maszynowe z języka norweskiego. Obowiązuje tekst norweski. Przeczytaj oryginał po norwesku.Norsk English العربية Polski Українська

W skrócie

Tekst ustawy (tłumaczenie nieoficjalne)

§ 4-14. Informacje przy korzystaniu z dostawcy usługi inicjowania płatności

(1) Dostawca usługi inicjowania płatności musi niezwłocznie po zainicjowaniu zlecenia płatniczego (betalingsoppdrag) udostępnić płatnikowi oraz, w stosownych przypadkach, odbiorcy płatności następujące informacje:
  1. potwierdzenie, że zlecenie płatnicze zostało prawidłowo zainicjowane u dostawcy rachunku (kontotilbyder)
  2. kwotę, której dotyczy transakcja płatnicza (betalingstransaksjon)
  3. numer referencyjny, który umożliwia płatnikowi i odbiorcy płatności identyfikację transakcji płatniczej
  4. w stosownych przypadkach wysokość ewentualnych opłat należnych dostawcy usługi inicjowania płatności za transakcję, w tym, w odpowiednich przypadkach, z podziałem na poszczególne składniki.
(2) Dostawca usługi inicjowania płatności musi ponadto niezwłocznie po zainicjowaniu zlecenia płatniczego udostępnić odbiorcy płatności
  1. wszystkie informacje przekazane razem z transakcją płatniczą
  2. numer referencyjny, który umożliwia odbiorcy płatności identyfikację płatnika.
Źródło: Lovdata — Finansavtaleloven (ustawa o umowach finansowych) § 4-14

Co to oznacza?

Ten przepis zobowiązuje dostawcę usługi inicjowania płatności (usługę, która uruchamia płatność w imieniu klienta (kunde)) do przekazania informacji zaraz po zainicjowaniu zlecenia płatniczego. Ten sam rodzaj usługi opisuje § 4-16, zgodnie z którym klient może korzystać z takich usług w odniesieniu do własnych rachunków płatniczych (betalingskonto) dostępnych przez internet.

Ustęp pierwszy dotyczy informacji dla płatnika oraz, w stosownych przypadkach, dla odbiorcy. Płatnik musi otrzymać potwierdzenie, że zlecenie zostało prawidłowo zainicjowane u dostawcy rachunku, a także informację o kwocie i numer referencyjny identyfikujący płatność. Jeśli dostawca usługi pobiera opłaty, musi podać ich wysokość, w razie potrzeby z podziałem na poszczególne pozycje. Ustęp drugi daje odbiorcy więcej: wszystkie informacje przesłane razem z płatnością oraz numer referencyjny, dzięki któremu można ustalić, kim jest płatnik. Wszystko to musi zostać udostępnione niezwłocznie po zainicjowaniu zlecenia.

Ten przepis należy czytać razem z § 4-15, który nakłada obowiązki informacyjne na bank. Zanim bank wykona zlecenie, musi na prośbę klienta poinformować o opłatach i o tym, ile czasu może zająć transakcja. § 4-17 wyznacza granice tego, co może robić dostawca usługi inicjowania płatności. Nigdy nie może on posiadać pieniędzy klienta ani nimi dysponować, nie może zmieniać odbiorcy, kwoty ani innych danych płatności i może prosić tylko o informacje, które są niezbędne. Inne informacje o płatniku mogą trafić do odbiorcy tylko wtedy, gdy płatnik wyraźnie się na to zgodził. § 4-18 dotyczy usług dostępu do informacji o rachunku (kontoinformasjonstjeneste), w których dostawca takiej usługi może mieć dostęp wyłącznie do wskazanych rachunków i transakcji na nich.

Przykład: Dostawca usługi inicjowania płatności zainicjował płatność dla płatnika. Zaraz potem musi przekazać płatnikowi potwierdzenie, kwotę i numer referencyjny. Odbiorca musi otrzymać numer referencyjny wskazujący, kim jest płatnik, oraz informacje przesłane razem z płatnością.

Powiązane przepisy
Wszystkie §§ ustawy o umowach finansowych →