§ 4-14. Jakie informacje dostawca usługi inicjowania płatności musi przekazać po płatności
Tłumaczenie maszynowe z języka norweskiego. Obowiązuje tekst norweski. Przeczytaj oryginał po norwesku.Norsk English العربية Polski Українська
W skrócie
- Dostawca usługi inicjowania płatności (betalingsfullmektig) musi zaraz po zainicjowaniu zlecenia przekazać płatnikowi (betaler) potwierdzenie, kwotę, numer referencyjny i informację o ewentualnych opłatach.
- Odbiorca płatności (betalingsmottaker) musi otrzymać informacje przesłane razem z płatnością oraz numer referencyjny, który pozwala zidentyfikować płatnika.
- Bank ma własne obowiązki informacyjne zgodnie z § 4-15.
Tekst ustawy (tłumaczenie nieoficjalne)
§ 4-14. Informacje przy korzystaniu z dostawcy usługi inicjowania płatności
- potwierdzenie, że zlecenie płatnicze zostało prawidłowo zainicjowane u dostawcy rachunku (kontotilbyder)
- kwotę, której dotyczy transakcja płatnicza (betalingstransaksjon)
- numer referencyjny, który umożliwia płatnikowi i odbiorcy płatności identyfikację transakcji płatniczej
- w stosownych przypadkach wysokość ewentualnych opłat należnych dostawcy usługi inicjowania płatności za transakcję, w tym, w odpowiednich przypadkach, z podziałem na poszczególne składniki.
- wszystkie informacje przekazane razem z transakcją płatniczą
- numer referencyjny, który umożliwia odbiorcy płatności identyfikację płatnika.
Co to oznacza?
Ten przepis zobowiązuje dostawcę usługi inicjowania płatności (usługę, która uruchamia płatność w imieniu klienta (kunde)) do przekazania informacji zaraz po zainicjowaniu zlecenia płatniczego. Ten sam rodzaj usługi opisuje § 4-16, zgodnie z którym klient może korzystać z takich usług w odniesieniu do własnych rachunków płatniczych (betalingskonto) dostępnych przez internet.
Ustęp pierwszy dotyczy informacji dla płatnika oraz, w stosownych przypadkach, dla odbiorcy. Płatnik musi otrzymać potwierdzenie, że zlecenie zostało prawidłowo zainicjowane u dostawcy rachunku, a także informację o kwocie i numer referencyjny identyfikujący płatność. Jeśli dostawca usługi pobiera opłaty, musi podać ich wysokość, w razie potrzeby z podziałem na poszczególne pozycje. Ustęp drugi daje odbiorcy więcej: wszystkie informacje przesłane razem z płatnością oraz numer referencyjny, dzięki któremu można ustalić, kim jest płatnik. Wszystko to musi zostać udostępnione niezwłocznie po zainicjowaniu zlecenia.
Ten przepis należy czytać razem z § 4-15, który nakłada obowiązki informacyjne na bank. Zanim bank wykona zlecenie, musi na prośbę klienta poinformować o opłatach i o tym, ile czasu może zająć transakcja. § 4-17 wyznacza granice tego, co może robić dostawca usługi inicjowania płatności. Nigdy nie może on posiadać pieniędzy klienta ani nimi dysponować, nie może zmieniać odbiorcy, kwoty ani innych danych płatności i może prosić tylko o informacje, które są niezbędne. Inne informacje o płatniku mogą trafić do odbiorcy tylko wtedy, gdy płatnik wyraźnie się na to zgodził. § 4-18 dotyczy usług dostępu do informacji o rachunku (kontoinformasjonstjeneste), w których dostawca takiej usługi może mieć dostęp wyłącznie do wskazanych rachunków i transakcji na nich.
Przykład: Dostawca usługi inicjowania płatności zainicjował płatność dla płatnika. Zaraz potem musi przekazać płatnikowi potwierdzenie, kwotę i numer referencyjny. Odbiorca musi otrzymać numer referencyjny wskazujący, kim jest płatnik, oraz informacje przesłane razem z płatnością.
- § 4-16Usługi inicjowania płatności: z czego klient może korzystać i czego muszą przestrzegać firmy
- § 4-15Informacje o opłatach i czasie przed płatnością i po niej
- § 4-17Granice dla dostawcy usługi inicjowania płatności
- § 4-18Granice dla usług dostępu do informacji o rachunku