§ 3-23. Jak należy przekazać informacje przed zawarciem umowy finansowej (finansavtale)

Ten paragraf określa, jak należy spełnić obowiązek informacyjny z § 3-22. Punktem wyjścia jest to, że warunki i informacje należy przekazać na piśmie, w dokumencie, który klient może zachować. Przy sprzedaży na odległość konsumentowi (sprzedaży bez spotkania osobistego) obowiązuje dodatkowy wymóg: informacje muszą też być przedstawione w sposób dopasowany do wybranego sposobu porozumiewania się na odległość.

Ustęp trzeci daje praktyczne ułatwienie. Uważa się, że usługodawca spełnił obowiązek, jeśli klient otrzymał projekt umowy albo pojedynczego zlecenia płatniczego, który zawiera warunki i informacje. Przy poręczeniu (gdy jedna osoba ręczy za cudzy kredyt) wymóg jest nieco szerszy: poręczyciel musi otrzymać projekt umowy poręczenia oraz kopię lub projekt umowy kredytowej, którą ma obejmować jego odpowiedzialność, obie z odpowiednimi informacjami.

Przykład: Usługodawca wysyła klientowi przed zawarciem umowy projekt umowy ze wszystkimi warunkami i informacjami. Wtedy obowiązek informacyjny uważa się za spełniony. Jeśli klient jest konsumentem, a sprzedaż odbywa się na odległość, projekt musi być też dopasowany do sposobu komunikacji.

Paragraf należy czytać razem z § 3-22, który ustala sam obowiązek i jego termin. Zgodnie z § 3-22 ust. 3 w niektórych przypadkach sprzedaży na odległość informacje można przekazać zaraz po zawarciu umowy. Przy ofercie składanej w rozmowie telefonicznej § 3-39 dodaje własne wymogi, m.in. to, że ofertę, o którą klient sam nie prosił, trzeba przyjąć na piśmie. Ustęp czwarty pozwala wydać w rozporządzeniu szczegółowe przepisy o tym, jak spełnić ten obowiązek.

To, jakie informacje należy przekazać, określają kolejne paragrafy: na przykład informacje o usługodawcy (§ 3-24), o zawarciu umowy i prawie odstąpienia od umowy (angrerett) (§ 3-25), o rozwiązywaniu sporów (§ 3-26) oraz o korzystaniu z usługi (§ 3-27). Ten paragraf określa tylko ramy formy, a nie treść.