§ 2-6. Zakaz pobierania opłat za płatność kartą

Finansavtaleloven (ustawa o umowach finansowych)·LOV-2020-12-18-146

Tłumaczenie maszynowe z języka norweskiego. Obowiązuje tekst norweski. Przeczytaj oryginał po norwesku.Norsk English العربية Polski Українська

Tekst ustawy (tłumaczenie nieoficjalne)

§ 2-6. Zakaz żądania opłaty za korzystanie przez płatnika (betaler) z karty

(1) Odbiorca płatności (betalingsmottaker) nie może żądać opłaty za korzystanie z instrumentu płatniczego (betalingsinstrument), który jest objęty rozdziałem II rozporządzenia (UE) 2015/751 w sprawie opłat interchange w odniesieniu do transakcji płatniczych realizowanych w oparciu o kartę, ani za usługi płatnicze (betalingstjenester), które są objęte rozporządzeniem (UE) nr 260/2012 ustanawiającym wymogi techniczne i handlowe w odniesieniu do poleceń przelewu i poleceń zapłaty w euro.
(2) Ustęp pierwszy ma zastosowanie wyłącznie wtedy, gdy zarówno dostawca usług płatniczych (betalingstjenesteyter) płatnika, jak i dostawca usług płatniczych odbiorcy płatności, ewentualnie jedyny dostawca usług płatniczych uczestniczący w transakcji płatniczej (betalingstransaksjon), mają siedzibę w EOG (EØS).
Źródło: Lovdata — Finansavtaleloven (ustawa o umowach finansowych) § 2-6

Co to oznacza?

Przepis zabrania odbiorcy pobierania od płacącego opłaty za niektóre formy płatności. Zakaz dotyczy kart płatniczych objętych unijnym rozporządzeniem w sprawie opłat interchange za płatności kartą oraz płatności w euro objętych unijnym rozporządzeniem w sprawie poleceń przelewu i poleceń zapłaty.

Zakaz obowiązuje tylko wtedy, gdy obaj dostawcy usług płatniczych albo jedyny uczestniczący dostawca mają siedzibę w EOG. Jeśli instrument płatniczy jest objęty przepisem, odbiorca nie może więc pobrać żadnej opłaty. Dla porównania § 2-4 dopuszcza opłaty, z limitem wobec konsumentów (forbrukere). Przepis znajduje się w rozdziale 2 dotyczącym rozliczeń płatności.

Powiązane przepisy
Wszystkie §§ ustawy o umowach finansowych →
Pytania dotyczące tego przepisu