§ 9. Nie musisz płacić ukrytych kosztów
Jeśli przed zakupem sprzedawca nie poinformował cię o dodatkowych kosztach (tilleggskostnader), takich jak wysyłka lub inne opłaty, nie musisz ich płacić. Dotyczy to także kosztów zwrotu (returkostnader). Sprzedawca traci prawo do tych pieniędzy, ponieważ naruszył obowiązek informacyjny (opplysningsplikt).
Tłumaczenie maszynowe z języka norweskiego. Obowiązuje tekst norweski. Przeczytaj oryginał po norwesku.Norsk English العربية Polski Українська
Tekst ustawy (tłumaczenie nieoficjalne)
Jeżeli przedsiębiorca (næringsdrivende) nie poinformował o dodatkowych kosztach lub innych kosztach, o których mowa w § 8 ust. 1 lit. e oraz i, konsument (forbruker) nie ponosi tych kosztów.
Co to oznacza?
§ 9 to surowa konsekwencja naruszenia § 8. Jeśli sprzedawca powinien był poinformować cię o jakimś koszcie — ale tego nie zrobił — nie musisz go płacić.
Przepis dotyczy dwóch rodzajów kosztów:
1. Dodatkowe koszty doliczane do ceny (§ 8 lit. e). Są to zazwyczaj koszty wysyłki, obsługi zamówienia, opłaty za płatność, opłaty środowiskowe i podobne. Jeśli sprzedawca nie poinformował o nich przed zakupem, przepadają.
2. Koszty zwrotu (§ 8 lit. i). Jeśli odstępujesz od umowy i musisz odesłać towar, co do zasady to ty płacisz za przesyłkę. Ale jeśli sprzedawca nie powiedział o tym wcześniej, to on musi ponieść ten koszt.
To jedna z kilku „sankcji”, które przewiduje ustawa, aby sprzedawcy rzeczywiście przekazywali ci prawidłowe informacje. Nie wystarczy ukryć kosztów w warunkach — muszą one zostać jasno przekazane przed zakupem.
Przykłady
Anne kupuje przez internet krzesło za 2 400 kr. Cena jest wyraźnie podana na stronie. Przechodzi do kasy, wpisuje adres, klika „finalizuj zakup”. Dopiero w e-mailu z potwierdzeniem widzi, że doliczono 250 kr za wysyłkę. Sprzedawca powinien był poinformować o tym przed zakupem, a nie po nim. Zgodnie z § 9 Anne nie musi płacić za wysyłkę. Żąda zwrotu 250 koron — i ma po swojej stronie prawo.
Tom kupuje przez internet ekspres do kawy za 4 500 kr i po dwóch dniach postanawia odstąpić od umowy. W e-mailu z potwierdzeniem widzi, że sprzedawca nigdy nie wspomniał, że to on sam musi zapłacić za odesłanie towaru. Zgodnie z § 8 lit. i sprzedawca musi poinformować o tym z wyprzedzeniem. Skoro tego nie zrobił, koszt zwrotu przepada. Tom może odesłać ekspres na koszt sprzedawcy albo otrzymać zwrot kosztów przesyłki.
Częste błędy
- Myślisz, że „było to w warunkach” wystarczy. Rzadko tak jest. Koszty trzeba podać jasno i przed zakupem — a nie ukrywać głęboko w długim tekście warunków.
- Płacisz koszt, nie pytając. Wielu konsumentów płaci ukryte koszty tylko po to, by uniknąć konfliktu. Jeśli sprzedawca naruszył § 8, masz prawo do zwrotu pieniędzy (tilbakebetaling).
- Myślisz, że dotyczy to wszystkich nieoczekiwanych kosztów. Przepis dotyczy konkretnie dodatkowych kosztów (lit. e) i kosztów zwrotu (lit. i). Inne naruszenia obowiązku informacyjnego mają własne konsekwencje — na przykład wydłużony termin na odstąpienie od umowy (angrefrist) zgodnie z § 21.
Co powinieneś zrobić?
Gdy odkryjesz koszt, o którym nie wspomniano, zbierz dokumentację: e-mail z potwierdzeniem, zrzuty ekranu koszyka, fakturę. Wyślij do sprzedawcy e-mail, w którym powołasz się na § 8 i § 9, i zażądaj zwrotu. Jeśli sprzedawca nie współpracuje, złóż skargę do Norweskiej Rady Konsumentów (Forbrukerrådet).
Często zadawane pytania
Co, jeśli sprzedawca twierdzi, że „wysyłka to normalna rzecz”?
Czy dotyczy to także opłaty za płatność lub „opłaty serwisowej”?
- § 8Obowiązek informacyjny sprzedawcy przed zakupem
- § 7Ciężar dowodu (bevisbyrde) spoczywa na sprzedawcy
- § 25Obowiązki konsumenta przy zwrocie