§ 28. Norweski Urząd Ochrony Konsumentów i Rada Rynku kontrolują przestrzeganie przepisów

Norweski Urząd Ochrony Konsumentów (Forbrukertilsynet) i Rada Rynku (Markedsrådet) to organy publiczne, które pilnują przestrzegania ustawy o prawie odstąpienia od umowy (angrerettloven). Mogą prowadzić postępowania wobec sprzedawców, wydawać nakazy (pålegg) usunięcia naruszeń i kierować sprawy do Rady Rynku. Zasady ich działania są takie same jak w ustawie o kontroli marketingu (markedsføringsloven).

Angrerettloven·LOV-2014-06-20-27

Tłumaczenie maszynowe z języka norweskiego. Obowiązuje tekst norweski. Przeczytaj oryginał po norwesku.Norsk English العربية Polski Українська

Tekst ustawy (tłumaczenie nieoficjalne)

Norweski Urząd Ochrony Konsumentów i Rada Rynku kontrolują przestrzeganie przepisów niniejszej ustawy lub przepisów wydanych na jej podstawie. Kontrola jest wykonywana zgodnie z przepisami ustawy o kontroli marketingu §§ 32 do 41, § 42 ust. 1 zdanie drugie oraz § 43.

Źródło: Lovdata — Angrerettloven (ustawa o prawie odstąpienia od umowy) § 28

Co to oznacza?

§ 28 określa, kto jest uprawniony do egzekwowania ustawy o prawie odstąpienia od umowy.

Norweski Urząd Ochrony Konsumentów to państwowy organ nadzoru, który między innymi:

Rada Rynku to niezależny organ odwoławczy. Jeśli Norweski Urząd Ochrony Konsumentów wyda decyzję, z którą firma się nie zgadza, sprawę można zaskarżyć do Rady Rynku.

Jak działają: Przepisy ustawy o kontroli marketingu §§ 32 do 41 stosuje się odpowiednio. Oznacza to między innymi, że Norweski Urząd Ochrony Konsumentów może żądać informacji od firm, wydawać nakazy usunięcia naruszeń, nakładać grzywnę przymuszającą (tvangsmulkt), jeśli firma się nie podporządkuje, oraz kierować sprawy do Rady Rynku.

Co to oznacza dla Ciebie? Masz za sobą organ publiczny, jeśli sprzedawca systematycznie łamie ustawę o prawie odstąpienia od umowy. Jeśli sprawa ma znaczenie zasadnicze — na przykład duży sklep internetowy odmawia wszystkim klientom prawa odstąpienia od umowy (angrerett) — nie jesteś sam. Możesz złożyć skargę do Norweskiego Urzędu Ochrony Konsumentów, a on może interweniować w imieniu wszystkich konsumentów.

Norweska Rada Konsumentów (Forbrukerrådet) (nie należy jej mylić z Norweskim Urzędem Ochrony Konsumentów) natomiast udziela porad i pomocy w indywidualnych sprawach oraz prowadzi mediację w sporach. Wiele osób korzysta z obu tych organów równolegle: z Norweskiej Rady Konsumentów, aby rozwiązać swoją konkretną sprawę, a z Norweskiego Urzędu Ochrony Konsumentów, aby zgłosić systematyczne naruszenia.

Przykłady

Tom odkrywa, że duży sklep internetowy konsekwentnie pisze w swoim regulaminie „brak prawa odstąpienia od umowy dla elektroniki”. Sam spotkał się z odmową przyjęcia zwrotu i widzi w komentarzach, że inni klienci mają takie same doświadczenia. Tom może zgłosić sprawę do Norweskiego Urzędu Ochrony Konsumentów. Urząd jest uprawniony do zbadania praktyk firmy i może nakazać zmianę regulaminu. Jeśli firma się nie podporządkuje, sprawa może trafić do Rady Rynku lub skończyć się karą pieniężną.

Eva spotyka się z odmową zwrotu pieniędzy, mimo że prawidłowo odstąpiła od umowy. Sprzedawca powołuje się na własny regulamin, który jest sprzeczny z ustawą o prawie odstąpienia od umowy. Dla Evy osobiście najprościej jest zwrócić się do Norweskiej Rady Konsumentów, która może przeprowadzić mediację. Może jednak również zgłosić sprawę do Norweskiego Urzędu Ochrony Konsumentów — pomaga to zbudować sprawę, jeśli sprzedawca regularnie łamie prawo.

Częste błędy

  1. Mylisz Norweski Urząd Ochrony Konsumentów z Norweską Radą Konsumentów. To dwa różne organy. Norweska Rada Konsumentów pomaga w indywidualnych sprawach (mediacja). Norweski Urząd Ochrony Konsumentów to organ nadzoru, który egzekwuje prawo na poziomie systemowym.
  2. Myślisz, że musisz zacząć od Norweskiego Urzędu Ochrony Konsumentów. Niekoniecznie. Norweski Urząd Ochrony Konsumentów nie rozpatruje wszystkich indywidualnych spraw, lecz zajmuje się przede wszystkim sprawami o znaczeniu zasadniczym i systematycznymi naruszeniami. W Twoim własnym sporze lepszą drogą jest często Norweska Rada Konsumentów.
  3. Myślisz, że Norweski Urząd Ochrony Konsumentów może zmusić sprzedawcę do oddania Ci pieniędzy. Bezpośrednie nakazywanie zwrotu pieniędzy (tilbakebetaling) w Twojej konkretnej sprawie nie jest jego główną rolą. Urząd skupia się na przyszłych praktykach sprzedawcy. Aby odzyskać pieniądze, musisz zwrócić się do Norweskiej Rady Konsumentów, rady pojednawczej (forliksrådet) lub do sądu.

Co powinieneś zrobić?

Jeśli sprzedawca odmawia przestrzegania ustawy o prawie odstąpienia od umowy:

Powiązane paragrafy
Wszystkie §§ ustawy o prawie odstąpienia od umowy →
Pytania na ten temat
Narzędzia