§ 35. Uchylenie i zmiany w innych ustawach
§ 35 to techniczny przepis końcowy. Mówi, że od chwili wejścia ustawy w życie wprowadza się zmiany w innych ustawach. Sam tekst ustawy nie pokazuje tu w pełni tych zmian, ale zaznacza, że ustawa o windykacji (inkassoloven) wpłynęła na inne przepisy, gdy weszła w życie.
Tłumaczenie maszynowe z języka norweskiego. Obowiązuje tekst norweski. Przeczytaj oryginał po norwesku.Norsk English العربية Polski Українська
Tekst ustawy (nieoficjalne tłumaczenie)
Od chwili, gdy ustawa zacznie obowiązywać, wprowadza się następujące zmiany w innych ustawach: – – –.
Co to oznacza?
§ 35 nie jest przepisem o tym, co masz zrobić, gdy otrzymasz roszczenie w windykacji (inkasso). Nie dotyczy terminu zapłaty (betalingsfrist), opłaty windykacyjnej, wezwania do zapłaty (betalingsoppfordring) ani dobrej praktyki windykacyjnej (god inkassoskikk). Jest to techniczny przepis prawny.
Gdy uchwalana jest nowa ustawa, często trzeba jednocześnie dostosować inne ustawy. Może tak być, ponieważ stare przepisy stają się zbędne. Może tak być, ponieważ trzeba zmienić numery paragrafów. Może tak być, ponieważ trzeba ujednolicić pojęcia. Może też tak być, ponieważ nowa ustawa przenosi daną dziedzinę prawa ze starych przepisów do nowych.
§ 35 mówi, że od chwili, gdy ustawa o windykacji zaczyna obowiązywać, wprowadza się zmiany w innych ustawach. W tekście, który widzisz, sama lista zmian została zastąpiona znakiem „– – –”. Oznacza to, że zmiany nie są przytoczone w pełnym brzmieniu w tej wersji. Lovdata często tak robi, gdy przepisy zmieniające mają charakter historyczny i zostały już wprowadzone.
Jest to typowe w norweskich ustawach. Przepisy końcowe o zmianach w innych ustawach są często ważne w chwili uchwalenia ustawy, ale mniej ważne dla kogoś, kto czyta ustawę wiele lat później. Gdy zmiany zostaną już wprowadzone, funkcjonują dalej w ustawach, które zostały zmienione.
Dla ciebie, jeśli czytasz dziś ustawę o windykacji, § 35 oznacza przede wszystkim to: gdy ustawa o windykacji weszła w życie, inne przepisy zostały dostosowane tak, aby system prawny był spójny.
Dlaczego jest tam tylko „– – –”?
Gdy ustawa zmienia inne ustawy, zmiany mogą być obszerne. Mogą dotyczyć wielu paragrafów w kilku ustawach. Po wprowadzeniu zmian często nie ma potrzeby pokazywania całej historii w aktualnym tekście ustawy.
Dlatego „– – –” służy jako oznaczenie. Oznacza, że tekst został pominięty. Nie oznacza, że przepis jest błędny. Nie oznacza też, że brakuje ci ważnego przepisu o płatnościach.
W praktyce jest to historyczna technika legislacyjna. Zmiany zostały wprowadzone, gdy ustawa zaczęła obowiązywać. Jeśli chcesz dokładnie sprawdzić, które ustawy zostały wtedy zmienione, musisz zajrzeć do pierwotnej wersji ustawy lub do historycznych danych prawnych.
Jednak w zwykłych sprawach windykacyjnych rzadko jest to potrzebne. Zwykle nie potrzebujesz § 35, aby ocenić roszczenie w windykacji.
Co oznacza „od chwili, gdy ustawa zacznie obowiązywać”?
To odesłanie do § 33. § 33 mówi, że ustawa wchodzi w życie z chwilą określoną przez Króla w Radzie Państwa (Kongen). W przypadku ustawy o windykacji był to 1 października 1989 r.
§ 35 mówi, że zmiany w innych ustawach następują od tej samej chwili. Oznacza to, że gdy ustawa o windykacji zaczęła obowiązywać, zaczęły obowiązywać także związane z nią zmiany w ustawach.
Jest to ważne, ponieważ przepisy muszą być ze sobą zgrane. Powstałby bałagan, gdyby ustawa o windykacji zaczęła obowiązywać jednego dnia, a niezbędne zmiany w innych ustawach pojawiły się dopiero później. Mogłoby wtedy dojść do nakładania się przepisów, luk lub sprzeczności.
§ 35 zapewnia, że cały pakiet wchodzi w życie jednocześnie.
Dlaczego ustawa musi zmieniać inne ustawy?
Ponieważ ustawy są ze sobą powiązane. Gdy jakaś dziedzina zostaje uregulowana na nowo, stare odesłania mogą stać się nieprawidłowe.
Wyobraź sobie, że starsza ustawa zawierała przepisy o windykacji lub odsyłała do starych przepisów windykacyjnych. Gdy pojawiła się ustawa o windykacji, takie odesłania być może trzeba było zmienić. W przeciwnym razie przepisy wskazywałyby na stare lub niewłaściwe regulacje.
Może się też zdarzyć, że nowa ustawa uchyla stare przepisy. Uchylenie oznacza, że stary przepis zostaje usunięty. Zmiana oznacza, że istniejący przepis zostaje dostosowany.
§ 35 jest więc przepisem porządkującym. Sprawia, że reszta przepisów pasuje do nowej ustawy o windykacji.
Czy § 35 jest ważny dla dłużników?
Zwykle nie bezpośrednio. Jeśli otrzymałeś roszczenie w windykacji, niemal zawsze ważniejsze są inne paragrafy.
Sprawdź § 9, jeśli chodzi o to, czy zawiadomienie o windykacji (inkassovarsel) zostało wysłane prawidłowo. Sprawdź § 10, jeśli w wezwaniu do zapłaty brakuje informacji. Sprawdź § 17, jeśli masz pytania o koszty windykacji (inkassokostnader). Sprawdź § 8, jeśli windykator (inkassator) zachował się niewłaściwie.
§ 35 zwykle nie daje ci argumentu, by uniknąć zapłaty. Mówi tylko, że inne ustawy zostały zmienione, gdy ustawa o windykacji weszła w życie.
Jednak § 35 może być przydatny, jeśli zajmujesz się historią prawa. Pokazuje, że ustawa o windykacji nie pojawiła się sama. Była częścią szerszego porządkowania przepisów.
Co dzieje się ze zmianami po ich wprowadzeniu?
Gdy zmiany w innych ustawach zostaną wprowadzone, stają się częścią ustaw, które zostały zmienione. Zwykle nie musisz wtedy wracać do § 35.
Jeśli inna ustawa została zmieniona, gdy ustawa o windykacji weszła w życie, zmieniona ustawa będzie zawierać nowy tekst. § 35 jest tylko narzędziem, które wprowadziło zmianę.
To jak wprowadzenie się do wyremontowanego mieszkania. Gdy ściana jest pomalowana, nie musisz czytać zlecenia remontowego za każdym razem, gdy na nią patrzysz. Zlecenie wyjaśnia, co zostało zrobione, ale gotowy efekt jest na miejscu.
Tak działa § 35. Wyjaśnia, że wprowadzono zmiany. Przepisy praktyczne znajdziesz w ustawach po uwzględnieniu tych zmian.
Przykłady
Per otrzymuje roszczenie w windykacji za niezapłacony rachunek za telefon komórkowy. Zastanawia się, czy opłaty są prawidłowe. Per znajduje § 35 i widzi, że dotyczy on uchylenia i zmian w innych ustawach. Nie pomoże mu to w sprawie opłaty. Powinien raczej przeczytać § 17 o kosztach, § 19 o kwotach określonych w rozporządzeniu (forskrift) i § 20 o stawkach maksymalnych (maksimalsats). Jeśli Per uważa, że nigdy nie otrzymał zawiadomienia o windykacji, ważny jest § 9. Jeśli w wezwaniu do zapłaty brakuje wyjaśnienia roszczenia, ważny jest § 10. W efekcie § 35 nie rozwiązuje sprawy Pera. Jest to techniczny przepis końcowy.
Mette bada, jak zmieniły się przepisy windykacyjne, gdy pojawiła się ustawa o windykacji. Czyta § 35 i widzi, że od wejścia ustawy w życie wprowadzono zmiany w innych ustawach. Dla Mette § 35 jest przydatną wskazówką. Pokazuje, że musi przyjrzeć się historycznym zmianom w ustawach, jeśli chce zrozumieć całą reformę. Nie może jednak zobaczyć wszystkich zmian bezpośrednio w aktualnym tekście, ponieważ są one oznaczone jako „– – –”. Aby poznać szczegóły, musi skorzystać ze źródeł historycznych.
Częste błędy
- Uważanie, że „– – –” oznacza, że tekstu ustawy brakuje przez pomyłkę
- Powoływanie się na § 35 w zwykłej sprawie windykacyjnej
- Uważanie, że § 35 określa własne terminy płatności
- Zapominanie, że § 35 jest historycznym i technicznym przepisem końcowym
- Czytanie przepisów końcowych przed przepisami praktycznymi w §§ 8 do 20
Co powinieneś zrobić?
Jeśli masz zwykłą sprawę windykacyjną, nie poświęcaj najpierw czasu na § 35. Zacznij od przepisów, które dotyczą samej sprawy.
Sprawdź, czy roszczenie jest prawidłowe. Sprawdź, czy jest wymagalne. Sprawdź, czy otrzymałeś zawiadomienie o windykacji zgodnie z § 9. Sprawdź, czy wezwanie do zapłaty spełnia wymogi § 10. Sprawdź, czy koszty mogą być dochodzone zgodnie z § 17.
Jeśli natomiast zajmujesz się historią prawa, § 35 może być punktem wyjścia. Powinieneś wtedy zbadać pierwotny tekst ustawy i to, które ustawy faktycznie zostały zmienione.
Na stronach internetowych, które wyjaśniają ustawę paragraf po paragrafie, § 35 należy wyjaśnić krótko i spokojnie. Czytelnik powinien zrozumieć, że jest to przepis techniczny, a nie przepis rozstrzygający o dzisiejszych roszczeniach w windykacji.