§ 27. Rozporządzenia dotyczące rozpatrzenia przez komisję w sprawach windykacyjnych

§ 27 mówi, że władze mogą wydawać rozporządzenia, które uzupełniają przepisy o rozpatrzeniu przez komisję. Rozporządzenie to bardziej szczegółowa regulacja niż sama ustawa. Ustawa wyznacza główne ramy. Rozporządzenie może uzupełnić kwestie praktyczne.

Ten rozdział dotyczy rozpatrywania przez komisję sporów w sprawach windykacyjnych. Zaczyna się od § 22, który pozwala na tworzenie komisji odwoławczych (nemnd). Następnie są przepisy o relacji do sądów, o raportowaniu do Norweskiego Urzędu Nadzoru Finansowego (Finanstilsynet), o kosztach komisji i o przedawnieniu (foreldelse). § 27 znajduje się na końcu i mówi, że można ustalić bardziej szczegółowe zasady, aby to wszystko działało.

To częste rozwiązanie w ustawach. Ustawa nie zawsze może zawierać wszystkie szczegóły. Gdyby wszystko miało być w samym tekście ustawy, byłaby ona ciężka i trudna w użyciu. Rozporządzenie może określać więcej w sprawie formularzy, terminów, wymogów dotyczących skargi, rozpatrywania, raportowania i praktycznych procedur.

§ 27 odsyła też do § 10 ustęp drugi litera f. Ten przepis mówi, że wezwanie do zapłaty ma informować o prawie do żądania rozpatrzenia sprawy przez komisję, jeśli należność jest dochodzona przez przedsiębiorstwo posiadające licencję windykacyjną (inkassobevilling). Oznacza to, że rozporządzenia mogą dotyczyć nie tylko komisji po złożeniu przez Ciebie skargi. Mogą też dotyczyć informacji, którą otrzymujesz, zanim złożysz skargę.

To ważne. Prawo do skargi niewiele pomoże, jeśli nie wiesz, że istnieje. Dlatego wezwanie do zapłaty musi zawierać informację o prawie do rozpatrzenia przez komisję w przypadkach, w których wymaga tego ustawa. § 27 umożliwia wydanie bardziej szczegółowych przepisów w tej sprawie.

Dlaczego potrzebne są rozporządzenia?

Ponieważ rozpatrzenie przez komisję musi być praktyczne. Nie wystarczy powiedzieć, że możesz złożyć skargę. Musisz też wiedzieć, jak to zrobić, co skarga musi zawierać, czym komisja może się zająć i jakie terminy obowiązują.

Wyobraź sobie, że otrzymujesz wezwanie windykacyjne i uważasz, że opłaty (gebyr) są błędne. Chcesz złożyć skargę. Wtedy potrzebujesz czegoś więcej niż jednego zdania w ustawie. Musisz wiedzieć, gdzie wysłać skargę. Musisz wiedzieć, czy najpierw trzeba złożyć skargę do firmy windykacyjnej (inkassobyrå). Musisz wiedzieć, jakie dokumenty warto dołączyć. Musisz wiedzieć, co dzieje się w trakcie rozpatrywania sprawy.

Rozporządzenia mogą to wyjaśnić. Mogą też zawierać zasady, które pomagają komisji rozpatrywać sprawy w jednakowy sposób. Jeśli wszystkie skargi są rozpatrywane według tych samych procedur, system staje się bardziej przewidywalny.

Jest to ważne także dla firm windykacyjnych. Muszą wiedzieć, o czym informować dłużnika. Muszą wiedzieć, jak odpowiadać w sprawach przed komisją. Muszą wiedzieć, które stanowiska komisji należy przekazywać dalej. Bez jasnych zasad praktyka może się różnić w poszczególnych sprawach.

Co to oznacza dla Ciebie jako dłużnika?

Dla Ciebie § 27 oznacza przede wszystkim, że system skarg może mieć szczegółowe zasady. Nie musisz rozumieć całego systemu tylko na podstawie jednego krótkiego przepisu ustawy.

Gdy otrzymujesz wezwanie do zapłaty, w określonych przypadkach ma ono informować o prawie do rozpatrzenia przez komisję. Wynika to z § 10 ustęp drugi litera f. § 27 umożliwia ustalenie bardziej szczegółowych zasad właśnie co do tej informacji.

Jeśli rozważasz złożenie skargi, poszukaj informacji w wezwaniu do zapłaty. Czy jest tam coś o komisji? Czy jest napisane, gdzie możesz złożyć skargę? Czy jest napisane, jakimi sprawami komisja może się zajmować? Jeśli brakuje tych informacji, może to mieć znaczenie przy ocenie, czy windykator (inkassator) przestrzegał przepisów.

Nie oznacza to, że każdy drobny błąd w informacji automatycznie unieważnia całą należność. Może to jednak mieć znaczenie dla kosztów windykacji (inkassokostnader), dobrej praktyki windykacyjnej (god inkassoskikk) i tego, czy sprawa została prawidłowo poprowadzona.

Co to oznacza dla firmy windykacyjnej?

Dla firmy windykacyjnej § 27 oznacza, że musi ona przestrzegać czegoś więcej niż samego tekstu ustawy. Jeśli istnieją rozporządzenia o rozpatrzeniu przez komisję lub o informowaniu o prawie do skargi, firma windykacyjna musi ich przestrzegać.

Firma windykacyjna nie może powiedzieć: „Nie jest to szczegółowo opisane w § 22, więc nie musimy tego robić”. Jeśli rozporządzenie zawiera bardziej szczegółowe zasady, są one również wiążące.

Jest to ważne w przypadku wezwań do zapłaty. Wezwanie do zapłaty jest kluczowym dokumentem w sprawie windykacyjnej. Ma ono dać dłużnikowi przegląd należności i konsekwencji. Gdy ustawa wymaga informacji o rozpatrzeniu przez komisję, windykator musi zadbać, aby informacja była poprawna i zrozumiała.

Jeśli wezwanie do zapłaty jest niekompletne, może to mieć skutki. Zgodnie z § 17 dłużnik może w niektórych przypadkach uniknąć kosztów windykacji, jeśli naruszono przepisy §§ 9 do 11. § 10 jest jednym z tych przepisów. Informacja o rozpatrzeniu przez komisję może więc mieć duże znaczenie praktyczne.

Dlaczego § 27 odsyła do § 10?

Ponieważ § 10 dotyczy wezwania do zapłaty. Dla wielu dłużników jest to często pierwszy wyraźny list windykacyjny od windykatora. List ten musi zawierać określone informacje.

§ 10 ustęp drugi litera f dotyczy prawa do żądania rozpatrzenia przez komisję. Ma zastosowanie, gdy należność jest dochodzona przez przedsiębiorstwo prowadzące działalność windykacyjną (inkassovirksomhet) na podstawie licencji (bevilling) zgodnie z § 5 ustęp pierwszy lub trzeci.

Może to brzmieć technicznie. Prostymi słowami oznacza to: jeśli należność dochodzi zwykła firma windykacyjna wymagająca licencji, wezwanie do zapłaty w odpowiednich przypadkach ma informować o prawie do złożenia skargi do komisji.

§ 27 daje władzom możliwość ustalenia bardziej szczegółowych zasad dotyczących tej informacji. Na przykład rozporządzenia mogą określać, jak informacja ma być przekazana, co ma zawierać i w jaki sposób ma być widoczna dla dłużnika.

Co się dzieje, jeśli rozporządzenia nie są przestrzegane?

Jeśli rozporządzenia wydane na podstawie § 27 nie są przestrzegane, może to oznaczać, że windykator naruszył przepisy. Konsekwencje zależą od tego, czego dotyczy błąd.

Jeśli błąd dotyczy wezwania do zapłaty, może mieć znaczenie zgodnie z § 17. Przepis ten mówi, że nie można żądać odszkodowania (erstatning) za wynagrodzenie (vederlag) windykatora, jeśli naruszono przepisy §§ 9 do 11, por. § 12. Ponieważ wezwanie do zapłaty jest uregulowane w § 10, błędy w nim mogą okazać się istotne.

Jeśli błąd dotyczy rozpatrzenia przez komisję, może wpłynąć na sposób rozpatrzenia skargi. Może też mieć znaczenie dla oceny, czy firma windykacyjna działała rzetelnie i zgodnie z dobrą praktyką windykacyjną.

Mimo to pisz konkretnie. Nie pisz tylko „naruszyliście rozporządzenie”. Napisz, czego brakuje, gdzie jest błąd i dlaczego ma to dla Ciebie znaczenie.

Dokładnie przeczytaj wezwanie do zapłaty. Poszukaj informacji o rozpatrzeniu przez komisję. Sprawdź też, czy list wyjaśnia, czego dotyczy należność, należność główną, odsetki, koszty i termin.

Jeśli uważasz, że brakuje informacji, napisz do firmy windykacyjnej. Poproś o wyjaśnienie. Możesz napisać: „Proszę o informację, jakim systemem komisji objęta jest sprawa, i dlaczego nie wynika to jasno z wezwania do zapłaty”.

Jeśli chcesz złożyć skargę, zbierz dokumentację. Dołącz wezwanie do zapłaty, wcześniejsze listy, potwierdzenia zapłaty i e-maile.

Nie czekaj tylko dlatego, że nie jesteś pewien co do rozporządzeń. Wyślij prosty pisemny protest w terminie. Szczegóły możesz uzupełnić później.