§ 2-7. Zarzuty konsumenta wobec kredytodawcy
Tłumaczenie maszynowe z języka norweskiego. Obowiązuje tekst norweski. Przeczytaj oryginał po norwesku.Norsk English العربية Polski Українська
W skrócie
- Konsument (forbruker) może podnosić zarzuty przysługujące mu wobec sprzedawcy także wobec kredytodawcy (kredittyter), jeśli kredyt udzielany jest na podstawie umowy między nimi.
- Konsument musi zawiadomić zarówno sprzedawcę, jak i kredytodawcę.
- Odpowiedzialność kredytodawcy jest ograniczona do kwoty kredytu, którą konsument otrzymał w związku z zakupem.
Tekst ustawy (tłumaczenie nieoficjalne)
§ 2-7. Zarzuty konsumenta wobec kredytodawcy
Co to oznacza?
Ten paragraf dotyczy konsumenta, który kupuje towary lub usługi i otrzymuje kredyt od kogoś innego niż sprzedawca. Warunkiem jest, że sprzedawca i kredytodawca mają umowę o udzielaniu takiego kredytu. Wtedy konsument może wysunąć wobec kredytodawcy te same zarzuty (sprzeciwy wobec roszczenia) i roszczenia pieniężne, które mógłby skierować do sprzedawcy. Jeśli więc towar ma wadę, konsument może powołać się na nią także wobec pożyczkodawcy.
Konsument ma obowiązek zawiadomienia. Oprócz złożenia reklamacji u sprzedawcy (zgłoszenia wady zgodnie z przepisami dotyczącymi zakupu) konsument musi poinformować kredytodawcę przy pierwszej rozsądnej sposobności. Ustawa wymaga więc dwóch zawiadomień – po jednym do każdego z nich.
Ustęp drugi wyznacza górną granicę roszczeń pieniężnych. Kredytodawca nigdy nie może odpowiadać za więcej niż kwota, którą sam wypłacił konsumentowi w związku z zakupem. Konsument nie może więc za pośrednictwem kredytodawcy uzyskać pokrycia straty większej niż kredyt.
Przykład: Konsument kupuje towar od sprzedawcy i płaci kredytem od kredytodawcy, który ma umowę ze sprzedawcą. Okazuje się, że towar ma wadę. Konsument zawiadamia sprzedawcę i kredytodawcę przy pierwszej rozsądnej sposobności. Roszczenie wobec kredytodawcy nie może wtedy przekroczyć kwoty kredytu.
Paragraf znajduje się w rozdziale 2 dotyczącym rozliczeń płatności. § 2-8 zapewnia podobną ochronę poręczycielom (kausjonist) i współdłużnikom (samskyldner), którzy są konsumentami: warunki wyłączające zarzuty wynikające z umowy kredytowej (kredittavtale) są nieważne. § 2-9 reguluje spłatę kredytu, a § 2-10 dotyczy strat przy wcześniejszej spłacie kredytu o stałym oprocentowaniu (fastrentekreditt). § 2-11 dotyczy zwrotu dokumentu dłużnego (gjeldsbrev).