§ 1-3. Standardowe warunki umów najmu
Jeśli twoja umowa najmu (leieavtale) opiera się na standardowym wzorze umowy najmu (standardkontrakt) — na przykład na wzorze przygotowanym przez Huseierne (Norweskie Stowarzyszenie Właścicieli Nieruchomości) i Leieboerforeningen (Stowarzyszenie Najemców) — wynajmujący (utleier) musi poinformować cię na piśmie o wszystkich miejscach, w których umowa odbiega od wzoru. Jeśli wynajmujący tego nie zrobi, obowiązują warunki standardowe, a nie odstępstwo.
Tłumaczenie maszynowe z języka norweskiego. Obowiązuje tekst norweski. Przeczytaj oryginał po norwesku.Norsk English العربية Polski Українська
Tekst ustawy (tłumaczenie nieoficjalne)
Jeżeli umowa najmu została zawarta na podstawie standardowych warunków lub z odwołaniem do standardowych warunków, które zostały opracowane w wyniku negocjacji między organizacjami najemców i wynajmujących, należy najpóźniej przy zawarciu umowy poinformować na piśmie o ewentualnych odstępstwach od standardowych warunków. Jeżeli tego nie uczyniono, obowiązują warunki standardowe.
Przepis ustępu pierwszego nie stoi na przeszkodzie temu, aby najemca lokalu mieszkalnego powołał się na umowę, która stawia najemcę w korzystniejszej sytuacji niż wynika to ze standardowych warunków.
Co to oznacza?
W Norwegii wielu wynajmujących korzysta ze standardowych wzorów umów najmu, które powstały we współpracy organizacji wynajmujących i organizacji najemców. Najbardziej znany jest wzór umowy przygotowany wspólnie przez Huseierne i Leieboerforeningen.
Te standardowe wzory umów są tak skonstruowane, aby były sprawiedliwe dla obu stron.
Jeśli wynajmujący korzysta z takiego wzoru, ale coś w nim zmienił — dodał klauzulę, coś wykreślił albo zmienił jakąś liczbę — musi poinformować cię o tym na piśmie, najpóźniej w chwili podpisania umowy. Jeśli wynajmujący tego nie zrobi, automatycznie obowiązują warunki standardowe. Zmiana, o której cię nie poinformowano, nie wiąże.
Jako najemca (leier) lokalu mieszkalnego (bolig) zawsze możesz powołać się na postanowienie umowy, które jest dla ciebie korzystniejsze niż wzór — nawet jeśli nie poinformowano cię o nim. Przepis jest więc jedynie zabezpieczeniem przed tym, by wynajmujący po cichu zmienił coś na twoją niekorzyść, nic o tym nie mówiąc.
Przykład
Eva wynajmuje mieszkanie. Wynajmujący korzysta ze standardowego wzoru umowy najmu, ale dopisał, że Eva nie ma prawa trzymać zwierząt domowych. Wzór pozwala na trzymanie zwierząt, jeśli istnieje uzasadniona przyczyna (saklig grunn). Wynajmujący nigdy nie wspomniał na piśmie o tym odstępstwie przy zawieraniu umowy. W związku z tym obowiązuje warunek standardowy — a nie to, co dopisał wynajmujący. Eva może mieć zwierzę domowe.
Częste błędy
- Przekonanie, że wszystkie umowy są standardowymi wzorami umów najmu. Nie wszystkie umowy nimi są. Przepis § 1-3 ma zastosowanie tylko wtedy, gdy umowa rzeczywiście opiera się na wzorze opracowanym przez organizacje.
- Przekonanie, że odstępstwa są nieważne, nawet jeśli o nich poinformowano. Nie — jeśli o odstępstwie poinformowano na piśmie, ono obowiązuje (o ile nie narusza § 1-2).
Co powinieneś zrobić?
Sprawdź, czy twoja umowa odwołuje się do standardowego wzoru umowy najmu. Jeśli tak, zobacz, czy są w niej odręczne dopiski lub zmiany. Czy wyjaśniono je na piśmie? Jeśli nie, możesz twierdzić, że obowiązują warunki standardowe — a nie zmiana.
- § 1-2Od ustawy nie można odstąpić na niekorzyść najemcy
- § 1-4Umowę najmu można zawrzeć ustnie lub na piśmie