§ 1. Kiedy obowiązuje ustawa o usługach rzemieślniczych?

Ten paragraf rozstrzyga, czy ustawa w ogóle ma zastosowanie. Obowiązuje ona wtedy, gdy ktoś prowadzący działalność gospodarczą przyjmuje zlecenie od osoby prywatnej. Zlecenie może dotyczyć naprawy, konserwacji, instalacji lub przebudowy. Ustawa została stworzona dla konsumentów, czyli osób prywatnych kupujących usługę na własny użytek, i chroni ich przed profesjonalną stroną (part). Przez konsumenta ustawa rozumie osobę fizyczną, która nie działa przede wszystkim w ramach działalności gospodarczej. Firma zamawiająca pracę na potrzeby swojej działalności nie jest więc objęta ustawą.

Wymóg prowadzenia działalności gospodarczej jest rozumiany szeroko. Nie chodzi tylko o zwykłe firmy. Stowarzyszenia i podmioty publiczne również uznaje się za przedsiębiorców, jeśli pobierają opłatę za świadczenie usług. Ważne jest, aby wykonawca pracy robił to za wynagrodzeniem (vederlag), a zamawiający był osobą prywatną.

Ponadto sama praca musi być takiego rodzaju, jaki obejmuje ustawa. Prace przy rzeczach ruchomych (løsøre), czyli rzeczach, które można przenieść, na przykład rowerze lub maszynie, są objęte ustawą. Zabiegi na żywych zwierzętach są wyłączone. Prace przy nieruchomościach, takich jak lokal mieszkalny (bolig) czy działka, również są objęte ustawą. Wyjątkiem jest budowa nowego domu mieszkalnego oraz prace bezpośrednio związane ze wznoszeniem takiego domu. Przykład: konsument oddaje rower usługodawcy do naprawy – taka sytuacja podlega ustawie. Jeśli natomiast konsument zamawia budowę całkiem nowego domu mieszkalnego, zlecenie nie jest objęte ustawą. Prace w już istniejącym lokalu mieszkalnym są natomiast objęte ustawą.

Paragraf jest powiązany z kilkoma kolejnymi przepisami ustawy. § 2 wyznacza granicę wobec sprzedaży: jeśli umowa jest w przeważającej mierze umową sprzedaży, niniejsza ustawa nie ma zastosowania do związanych z nią prac przy zamówieniu, dostawie lub usuwaniu wad. § 3 o bezwzględnie obowiązującym charakterze ustawy (ufravikelighet) – czyli przepisach, których nie można wyłączyć umową – sprawia, że usługodawca nie może w umowie postawić konsumenta w gorszej sytuacji, niż przewiduje ustawa. Jeśli więc ustawa ma zastosowanie, konsument otrzymuje minimalną ochronę. § 4 reguluje, kto ponosi ryzyko przy wysyłaniu zawiadomienia (melding): kto wyśle je w odpowiedni sposób, może uznać, że zawiadomienie zostało doręczone w terminie, nawet jeśli dotrze z opóźnieniem lub w ogóle nie dotrze.