§ 6-1. Zmiana układu w sprawie spłaty długów (gjeldsordning) na wniosek dłużnika (skyldner)

Ten przepis pozwala dłużnikowi wnioskować o zmianę układu w sprawie spłaty długów, który już trwa. Główny warunek jest taki, że wydarzyło się coś, czego dłużnik nie powinien był przewidzieć, albo że inne szczególne okoliczności osłabiają jego zdolność do wykonania układu. Sąd może wtedy zatwierdzić propozycję zmiany.

Przepis zawiera dwie zasady szczególne. Pierwsza dotyczy lokalu mieszkalnego: jeśli lokal mieszkalny, który dłużnik zachował, będzie pod koniec okresu znacznie mniej wart niż wartość ustalona zgodnie z § 4-7, dług zabezpieczony zastawem na tym lokalu można obniżyć. Obniżenie następuje w takim zakresie, w jakim przemawiają za tym sytuacja finansowa, względy na wierzycieli (kreditor) i pozostałe okoliczności, ale nigdy poniżej wartości rynkowej lokalu mieszkalnego w chwili wydania rozstrzygnięcia. Druga dotyczy roszczeń, które istniały w chwili rozpoczęcia negocjacji, ale nie zostały włączone do układu. Jeśli wobec dłużnika zostanie zgłoszone takie roszczenie, sąd na wniosek włącza je do układu, a wierzyciel otrzymuje dywidendę dopiero od chwili zgłoszenia roszczenia. Jeśli dłużnik celowo lub wskutek rażącego niedbalstwa nie poinformował o roszczeniu, zmiana nie nastąpi.

Droga do zmiany zależy od tego, czy jest ona dobrowolna czy przymusowa. Komornik ma udzielić dłużnikowi niezbędnych wskazówek. Do dobrowolnej zmiany stosuje się odpowiednio zasady przyjmowania układu z § 4-12, a zmiana jest ważna dopiero wtedy, gdy komornik zatwierdzi ją na piśmie. Komornik ma odmówić, jeśli propozycja wydaje się niesłuszna. O przymusową zmianę wnioskuje się do sądu, przedstawiając propozycję zgodną z ustawą, a propozycji nie można zatwierdzić, jeśli byłaby rażąco niesprawiedliwa.

Odpowiednikiem tego przepisu jest § 6-2, na podstawie którego wierzyciel może wnioskować o zmianę układu (omgjøring). Zanim sąd rozstrzygnie taką sprawę, strony mogą zająć stanowisko zgodnie z § 6-3. Terminy określa § 6-5: wniosek o zmianę na podstawie ust. pierwszego do trzeciego trzeba złożyć w trakcie trwania okresu układu w sprawie spłaty długów. Przepis ten stosuje się także na podstawie § 2-4 dotyczącego pomocnika (medhjelper).