§ 4-12. Jak przyjmuje się dobrowolny układ w sprawie spłaty długów

Ten paragraf określa, kiedy propozycja dobrowolnego układu w sprawie spłaty długów staje się wiążąca dla wszystkich. Komornik wysyła propozycję do wszystkich znanych wierzycieli (tych, którym należą się pieniądze), których ona dotyczy, oraz do osób, które odpowiadają solidarnie za ten sam dług razem z dłużnikiem. Wierzyciele powinni mieć trzy tygodnie na zajęcie stanowiska. Kto nie odpowie, jest traktowany tak, jakby się zgodził. Wyjątkiem są grzywny: wierzyciel z należnością z tytułu grzywny musi sam wyrazić zgodę.

Odmowa musi mieć powód. Wierzyciel nie może odrzucić propozycji bez uzasadnienia, a ten, kto odmawia, musi podać przyczynę.

Dla wierzycieli publicznych obowiązuje osobna zasada. Instytucje publiczne mogą przyjąć propozycję w odniesieniu do należności, które nie są grzywnami, zarówno gdy wierzycielem jest organ władzy, jak i gdy jest nim podmiot pobierający takie należności. Dotyczy to także sytuacji, w których inna ustawa, rozporządzenie lub wcześniejsza decyzja normalnie by to uniemożliwiały. Takie rozstrzygnięcie nie jest uważane za decyzję indywidualną w rozumieniu ustawy o postępowaniu administracyjnym (czyli decyzję administracyjną, od której można się odwołać).

Propozycja jest przyjęta, gdy zaakceptowali ją wszyscy wierzyciele, których dotyczy, a milczenie powiadomionego wierzyciela liczy się jako zgoda. Przykład: wszyscy wierzyciele oprócz jednego odpowiadają „tak”, a ostatni nie odpowiada w terminie. Jeśli ostatni wierzyciel nie ma należności z tytułu grzywny, uważa się, że się zgodził, i propozycja jest przyjęta. Gdyby ostatni wierzyciel miał należność z tytułu grzywny, musiałby sam wyrazić zgodę.

Paragraf ten należy czytać razem z § 4-11, który pozwala komornikowi zwołać spotkanie dłużnika z wierzycielami, gdy uzna to za konieczne. Środki odłożone na sporne wierzytelności (omstridte fordringer) i poręczenia (kausjon) omawiają § 4-9 i § 4-10. Opisane tu zasady stosuje się także wtedy, gdy układ w sprawie spłaty długów ma zostać później zmieniony, ponieważ § 6-1 o zmianie układu odsyła do tego paragrafu.