§ 4-6. Sprzedaż majątku w ramach układu w sprawie spłaty długów

Główna zasada jest taka, że wszystko, czego dłużnik nie ma prawa zatrzymać zgodnie z § 4-4 i § 4-5, należy sprzedać w sposób, który da wierzycielom jak najwięcej. Komornik decyduje o tym, jak sprzedaż zostanie przeprowadzona. Jeśli komornik tak postanowi, dłużnik musi sam zadbać o przeprowadzenie sprzedaży.

Sprawę może skomplikować zastaw innych osób na danym składniku majątku. Jeśli obciążenia zastawem lub inne prawa uniemożliwiają sprzedaż dobrowolną, majątek sprzedaje się lub spienięża zgodnie z przepisami ustawy o egzekucji o przymusowym zaspokojeniu. Ten, komu przysługuje zastaw sprzedawcy (forma zastawu na rzeczy), musi odebrać rzecz zgodnie z rozdziałem 9 ustawy o egzekucji, jeśli sam nie może żądać przymusowego zaspokojenia w inny sposób. Przykład: Cenny przedmiot jest obciążony zastawem, a wierzyciel zastawny nie zgadza się na sprzedaż dobrowolną. Wtedy sprzedaż nie może odbyć się dobrowolnie, a majątek zostaje spieniężony zgodnie z ustawą o egzekucji.

Komornik ma też do dyspozycji uproszczoną drogę. Może zawiadomić wierzycieli zastawnych, że sprzedaż dobrowolna spowoduje wygaśnięcie niezaspokojonych obciążeń zastawem (długu zabezpieczonego zastawem, którego sprzedaż nie pokryje), chyba że ktoś zgłosi sprzeciw w terminie wynoszącym co najmniej jeden tydzień. Po przeprowadzeniu sprzedaży sąd w drodze postanowienia sądu rozstrzyga, które obciążenia wygasły.

Ten paragraf jest ostatnim ogniwem w szeregu przepisów o tym, co należy, a czego nie należy sprzedawać. Lokal mieszkalny (bolig) reguluje § 4-4, rzeczy osobiste § 4-5, a wycena (verdsetting) tego, co zostaje zatrzymane, odbywa się według § 4-7. Pieniądze dzieli się zgodnie z § 4-8. Paragraf ten jest stosowany również w innych miejscach ustawy, m.in. w § 2-5 o sprzedaży i wycenie majątku dłużnika, § 3-2 o wezwaniu do zgłaszania roszczeń oraz § 3-3 o zabezpieczeniu majątku dłużnika.