§ 4-17. Ograniczenia dla dostawcy usługi inicjowania płatności

Finansavtaleloven·LOV-2020-12-18-146

Tłumaczenie maszynowe z języka norweskiego. Obowiązuje tekst norweski. Przeczytaj oryginał po norwesku.Norsk English العربية Polski Українська

Tekst ustawy (tłumaczenie nieoficjalne)

§ 4-17. Warunki dotyczące usług inicjowania płatności

Dostawca usługi inicjowania płatności (betalingsfullmektig) w związku z usługą inicjowania płatności nie może w żadnym momencie posiadać środków pieniężnych klienta (kunde) ani nimi dysponować. Dostawca usługi inicjowania płatności nie może również zmieniać odbiorcy płatności (betalingsmottaker), kwoty ani innych cech transakcji. Dostawca usługi inicjowania płatności nie może żądać innych informacji niż te, które są niezbędne do wykonania usługi inicjowania płatności, i musi dopilnować, aby inne informacje ewentualnie uzyskane o płatniku (betaler) były przekazywane wyłącznie odbiorcy płatności, pod warunkiem że płatnik wcześniej wyraził na to wyraźną zgodę.

Źródło: Lovdata — Finansavtaleloven (ustawa o umowach finansowych) § 4-17

Co to oznacza?

Ten przepis wyznacza granice dla dostawcy usługi inicjowania płatności, czyli usługi, która inicjuje płatności w imieniu klienta. Dostawca nigdy nie może posiadać pieniędzy klienta ani nimi dysponować i nie może zmieniać odbiorcy, kwoty ani innych cech płatności. Może żądać tylko informacji potrzebnych do wykonania samej usługi. Inne informacje o płatniku mogą zostać przekazane odbiorcy tylko wtedy, gdy płatnik wyraźnie się na to zgodził. Przepis uzupełnia § 4-16 o usługach inicjowania płatności i funkcjonuje obok § 4-18 o usługach dostępu do informacji o rachunku (kontoinformasjonstjeneste). Wszystkie trzy przepisy znajdują się w rozdziale o umowach rachunku (kontoavtale) i usługach płatniczych (betalingstjeneste).

Powiązane przepisy

Wszystkie §§ ustawy o umowach finansowych →