§ 3-35. Standardowy formularz informacji o kredycie
Tłumaczenie maszynowe z języka norweskiego. Obowiązuje tekst norweski. Przeczytaj oryginał po norwesku.Norsk English العربية Polski Українська
W skrócie
- Do umów kredytowych i umów poręczenia (kausjon) trzeba użyć standardowego formularza informacji o kredycie (standardisert kredittopplysningsskjema).
- Są trzy rodzaje formularza: dla kredytu hipotecznego (boliglån), dla kredytu w rachunku bieżącym (brukskontokreditt) itp. oraz dla pozostałych kredytów.
- Formularz musisz dostać przed zawarciem umowy, a dodatkowe informacje podaje się w osobnym dokumencie.
- Formularz dopasowany do Ciebie i aktualny spełnia obowiązek informacyjny.
Tekst ustawy (tłumaczenie nieoficjalne)
§ 3-35. Standardowy formularz informacji o kredycie
- dla kredytu hipotecznego: formularz zamieszczony jako załącznik II do dyrektywy w sprawie kredytów hipotecznych (dyrektywa 2014/17/UE)
- dla kredytu w rachunku bieżącym, refinansowania oraz umów kredytowych (kredittavtale), które spółdzielnie oferują swoim członkom na szczególnych warunkach: formularz zamieszczony jako załącznik III do dyrektywy w sprawie kredytu konsumenckiego (dyrektywa 2008/48/WE)
- dla umów kredytowych nieobjętych literą a lub b: formularz zamieszczony jako załącznik II do dyrektywy w sprawie kredytu konsumenckiego (dyrektywa 2008/48/WE).
Co to oznacza?
Ten przepis mówi, że do umów kredytowych i umów poręczenia (rozdział 5 i 6) musi być dołączony standardowy (jednolity) formularz. To, który formularz się stosuje, zależy od rodzaju kredytu. Przy kredycie hipotecznym stosuje się formularz z unijnej dyrektywy w sprawie kredytów hipotecznych. Przy kredycie w rachunku bieżącym, refinansowaniu i niektórych pożyczkach udzielanych przez spółdzielnie swoim członkom stosuje się osobny formularz z dyrektywy w sprawie kredytu konsumenckiego, a do wszystkich innych umów kredytowych stosuje się inny formularz z tej samej dyrektywy.
Klient musi dostać formularz przed zawarciem umowy kredytowej. Przy kredycie w rachunku bieżącym, refinansowaniu i pożyczkach od spółdzielni kredytodawca może zamiast tego spełnić ten obowiązek w inny sposób, o ile wszystkie informacje i warunki są przedstawione równie jasno i podane na piśmie zgodnie z § 3-23 ustęp pierwszy. Jeśli kredytodawca chce przekazać więcej informacji, niż zawiera formularz, te dodatkowe informacje muszą znaleźć się w osobnym dokumencie pisemnym.
Formularz ma też znaczenie dla obowiązku usługodawcy (tjenesteyter) wynikającego z § 3-22. Jeśli klient dostanie formularz wypełniony właśnie dla niego i aktualny, obowiązek informacyjny dotyczący kredytu z ustępu pierwszego uznaje się za spełniony. Sam standardowy formularz, niedopasowany do klienta, nie wystarczy.
Przepis uzupełnia § 3-34, który wymienia, co mają zawierać informacje o kredycie, oraz § 3-36, który dotyczy informacji dla poręczycieli (kausjonist). Przykład: kredytodawca ma udzielić konsumentowi (forbruker) kredytu hipotecznego. Przed zawarciem umowy konsument musi dostać formularz dla kredytu hipotecznego, dopasowany do tego konkretnego kredytu. Jeśli kredytodawca chce przekazać więcej informacji, muszą one znaleźć się w osobnym dokumencie.
Podstawą są § 3-22 i § 3-23: § 3-22 nakłada na usługodawcę obowiązek przekazania warunków i informacji z odpowiednim wyprzedzeniem przed zawarciem umowy, a § 3-23 co do zasady wymaga dokumentu pisemnego. Standardowy formularz to sposób, w jaki kredytodawca spełnia ten obowiązek w przypadku kredytu.