§ 3-17. Obowiązki dostawcy przy podpisie elektronicznym

Finansavtaleloven (ustawa o umowach finansowych)·LOV-2020-12-18-146

Tłumaczenie maszynowe z języka norweskiego. Obowiązuje tekst norweski. Przeczytaj oryginał po norwesku.Norsk English العربية Polski Українська

W skrócie

Tekst ustawy (tłumaczenie nieoficjalne)

§ 3-17. Obowiązki dostawców rozwiązań do podpisu elektronicznego

(1) W chwili udostępnienia do użytku danych służących do składania podpisu elektronicznego dostawca informuje posiadacza podpisu (rettighetshaver) o tym, jak należy zgłaszać nadużycie. Dostawca zapewnia, aby zgłoszenie nadużycia mogło zostać przyjęte w każdym czasie. Po otrzymaniu zgłoszenia dostawca niezwłocznie uniemożliwia wszelkie dalsze używanie danych służących do składania podpisu elektronicznego.
(2) Dostawca potwierdza na piśmie otrzymanie zgłoszenia nadużycia. Dostawca musi być w stanie przedstawić dokumentację otrzymanego zgłoszenia przez co najmniej 18 miesięcy od jego otrzymania.
(3) Dostęp do korzystania z danych służących do składania podpisu elektronicznego przyznaje się posiadaczowi podpisu wyłącznie na podstawie wniosku samego posiadacza podpisu, chyba że dane służące do składania podpisu elektronicznego zastępują wcześniej wydane dane służące do składania podpisu elektronicznego.
(4) Dostawca ponosi ryzyko związane z wysyłką danych służących do składania podpisu elektronicznego, w tym informacji zabezpieczających, które mają zapobiegać nadużyciu danych służących do składania podpisu elektronicznego.
Źródło: Lovdata — Finansavtaleloven (ustawa o umowach finansowych) § 3-17

Co to oznacza?

Ten paragraf nakłada na dostawcę (dostarczyciela rozwiązania do podpisu, zob. § 3-16) obowiązki związane z nadużyciem podpisu. Gdy dane do składania podpisu (dane, za pomocą których tworzy się podpis) zostają udostępnione, dostawca musi jednocześnie poinformować posiadacza podpisu, jak zgłaszać nadużycie. Dostawca musi zapewnić, że zgłoszenia zawsze mogą zostać przyjęte, i po otrzymaniu zgłoszenia natychmiast zablokować dalsze używanie. Ważne jest rozróżnienie między dostawcą a usługodawcą (tjenesteyter): dostawca dostarcza rozwiązanie do podpisu, a usługodawca zawiera z klientem (kunde) umowę finansową (finansavtale).

Ustęp drugi wymaga, aby dostawca potwierdził na piśmie otrzymanie zgłoszenia. Dostawca musi być w stanie przedstawić dokumentację zgłoszenia przez co najmniej 18 miesięcy od jego wpłynięcia.

Ustęp trzeci zapobiega temu, aby ktokolwiek uzyskał dostęp do danych do składania podpisu bez wniosku samego posiadacza podpisu. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy nowe dane zastępują wcześniej wydane dane. Ustęp czwarty przenosi ryzyko związane z wysyłką na dostawcę, także w odniesieniu do informacji zabezpieczających, które mają zapobiegać nadużyciu. To więc dostawca, a nie posiadacz podpisu, ponosi ryzyko, że dane i informacje zabezpieczające dotrą do właściwej osoby.

Przykład: Posiadacz podpisu odkrywa nadużycie i zgłasza je dostawcy. Dostawca musi wtedy od razu zablokować dalsze używanie danych do składania podpisu i potwierdzić na piśmie otrzymanie zgłoszenia.

Pojęcia dostawca, posiadacz podpisu i nadużycie są zdefiniowane w § 3-16. § 3-18 nakłada podobny obowiązek informacyjny na usługodawcę, który oferuje zawieranie umów za pomocą podpisu elektronicznego (elektronisk signatur). § 3-19 dotyczy obowiązków posiadacza podpisu, a § 3-20 i § 3-21 dotyczą odpowiedzialności posiadacza podpisu za straty w razie nadużycia oraz możliwości jej złagodzenia. Zwłaszcza § 3-20 ogranicza, ile usługodawca może żądać od posiadacza podpisu tytułem odszkodowania (erstatning).

Powiązane paragrafy
Wszystkie §§ ustawy o umowach finansowych →