§ 7. Powiązane usługi turystyczne: kiedy oddzielne zakupy usług turystycznych dają ochronę

Powiązane usługi turystyczne to forma pośrednia. Podróżny kupuje kilka usług turystycznych na ten sam wyjazd, ale zakupy te nie są imprezą turystyczną. Każda usługa ma osobną umowę z tym, kto ją świadczy, i każdą usługę wybiera się i opłaca oddzielnie. Mimo to przedsiębiorca odgrywa tak aktywną rolę, że ustawa traktuje taki zakup jako coś więcej niż przypadkowe pojedyncze zakupy. Wymagane są co najmniej dwa różne rodzaje usług turystycznych.

Są dwie możliwości. Pierwsza: sprzedawca przyjmuje wybór i płatność za każdą usługę podczas jednej wizyty w punkcie sprzedaży lub jednego kontaktu. Druga: sprzedawca w ukierunkowany sposób pomaga kupić co najmniej jedną dodatkową usługę u innego przedsiębiorcy, a ostatnia umowa zostaje zawarta najpóźniej w ciągu doby od potwierdzenia pierwszej rezerwacji. Przykład: podróżny rezerwuje bilet lotniczy u jednego sprzedawcy. Krótko potem zostaje przekierowany do innego przedsiębiorcy i tego samego dnia rezerwuje tam hotel. Wtedy mogą to być powiązane usługi turystyczne. Przykład jest wymyślony i odwołuje się tylko do ról opisanych w ustawie.

Ustęp drugi dotyczy połączeń, w których tylko jeden z trzech głównych rodzajów usług (przewóz osób (persontransport), zakwaterowanie (innkvartering) lub wynajem samochodu) łączy się z innymi usługami turystycznymi, na przykład wycieczką z przewodnikiem. Wtedy są to powiązane usługi turystyczne tylko wtedy, gdy inne usługi turystyczne stanowią istotną część wartości, są reklamowane jako ważna część oferty albo w inny sposób są ważnym elementem połączenia. Sama drobna usługa dodatkowa nie sprawia więc, że zakup staje się powiązanymi usługami turystycznymi.

Przepis opiera się na definicji usługi turystycznej w § 5. Odróżnia się go od imprezy turystycznej, którą definiuje § 6. W imprezie turystycznej to organizator (arrangør) składa ofertę w całość, a podróż jest sprzedawana na podstawie jednej umowy lub za cenę całkowitą (samlet pris). Kto jest przedsiębiorcą, podróżnym i co jest punktem sprzedaży, wyjaśnia § 8. Zakres stosowania (virkeområde) określa § 1, a § 2 wymienia wyjątki. Zgodnie z § 3 nie można odstąpić od tych przepisów na niekorzyść podróżnego.