§ 1-3. Warunek finansowy układu w sprawie spłaty długów (gjeldsordning)

Ten przepis określa warunek finansowy układu w sprawie spłaty długów. Musisz być „trwale niezdolny” do spłaty tego, co jesteś winien. Chodzi o to, czy wszystko wskazuje na to, że nie zdołasz spłacić całości w rozsądnych ramach.

Ustawa wyjaśnia to pojęcie za pomocą dwóch możliwości. Pierwsza: nie dasz rady spłacić całego długu w okresie, który jest dla ciebie rozsądny. To, co jest rozsądne, zależy od rodzaju zobowiązań i od twojej sytuacji. Druga: możesz spłacić wszystko tylko kosztem nieracjonalnie dużych wyrzeczeń, czyli wymagałoby to od ciebie nieproporcjonalnie wiele. Wystarczy jedna z tych możliwości, ponieważ łączy je słowo „albo”.

Wymyślony przykład: dłużnik widzi, że spłata długu zajmie bardzo dużo czasu, nawet jeśli cały wolny dochód będzie trafiał do wierzycieli (kreditor). Wtedy okoliczności wskazują, że warunek jest spełniony. Dłużnik, który może spłacić wszystko w rozsądnym czasie i bez wyrzeczeń większych niż rozsądne, nie spełnia tego warunku.

To tylko jeden z kilku warunków. Kogo dotyczy ustawa, określa § 1-2, a okoliczności, które mogą zablokować sprawę, nawet jeśli trwale nie jesteś w stanie płacić, opisuje § 1-4. Celem ustawy, opisanym w § 1-1, jest pomoc osobom z poważnymi problemami z długami. Pomoc gminy (kommunen) w znalezieniu rozwiązania pozasądowego opisuje § 1-5, a § 1-6 stanowi, że układ w sprawie spłaty długów nie wyklucza świadczeń na podstawie ustawy o usługach socjalnych (loven om sosiale tjenester i arbeids- og velferdsforvaltningen). Ponadto z tym przepisem wiąże się § 5-4 o zatwierdzeniu przez sąd (stadfestelse) przez sąd rejonowy (tingretten).