§ 50. Komisja rozstrzygania sporów (tvistenemnd) dotyczących podróży: zatwierdzenie i opłata
Tłumaczenie maszynowe z języka norweskiego. Obowiązuje tekst norweski. Przeczytaj oryginał po norwesku.Norsk English العربية Polski Українська
W skrócie
- Komisja (nemnd) rozpatrująca spory dotyczące podróży musi złożyć wniosek o zatwierdzenie na podstawie ustawy o zatwierdzaniu organów rozstrzygania sporów konsumenckich (godkjenningsloven).
- Podmioty, które udzielają gwarancji turystycznej (reisegaranti) dla imprez turystycznych (pakkereiser), muszą uczestniczyć w komisji i wnosić opłatę (gebyr).
- Opłatę pobiera Norweski Fundusz Gwarancji Turystycznych (Reisegarantifondet).
- Ministerstwo (departementet) może w rozporządzeniu (forskrift) uregulować opłatę, płatność za rozpatrzenie sprawy oraz koszty postępowania (sakskostnader).
Tekst ustawy (tłumaczenie nieoficjalne)
§ 50. Zatwierdzenie komisji i obowiązek uczestnictwa w komisji
Co to oznacza?
Ten paragraf dotyczy rozwiązywania sporów poza sądami. Jeśli istnieje komisja, którą branża turystyczna i organizacje konsumenckie utworzyły na podstawie umowy i która rozpatruje spory objęte ustawą, komisja ta musi złożyć wniosek o oficjalne zatwierdzenie na podstawie ustawy o zatwierdzaniu organów rozstrzygania sporów konsumenckich. Sama ustawa nie tworzy żadnej komisji. Zakłada, że branża i organizacje podróżnych (reisende) najpierw się na nią porozumiały.
Obowiązek uczestnictwa i wnoszenia opłaty dotyczy tych, którzy udzielają gwarancji turystycznej dla imprez turystycznych. Takie podmioty muszą należeć do komisji i wnosić opłatę na jej działalność. Opłatę pobiera Norweski Fundusz Gwarancji Turystycznych, a ministerstwo może wydać w tej sprawie szczegółowe przepisy w rozporządzeniu. Fundusz zarządza więc gwarancjami i jednocześnie pobiera opłaty na rzecz komisji.
Ustęp trzeci upoważnia ministerstwo do określenia w rozporządzeniu, czy strony mają płacić za rozpatrzenie sprawy przez komisję i ile. Ministerstwo może też określić, w jakim stopniu strona przegrywająca może zostać zobowiązana do pokrycia kosztów postępowania strony przeciwnej (wydatków na prowadzenie sprawy). Sama ustawa nie ustala więc żadnych stawek. Takie zasady można wprowadzić bez zmiany ustawy.
Paragraf należy do rozdziału 10 wraz z publicznymi środkami egzekwowania przepisów. Kontrolę przestrzegania ustawy sprawują Norweski Urząd Ochrony Konsumentów (Forbrukertilsynet) i Rada Rynku (Markedsrådet), ale nie obejmuje ona rozdziału 8 o gwarancji turystycznej (§ 51). Karę administracyjną (overtredelsesgebyr) można nałożyć za istotne lub powtarzające się naruszenia niektórych przepisów o informowaniu (§ 52). Kara grzywny (bøter) lub pozbawienia wolności (fengsel) do trzech miesięcy grozi za naruszenie rozdziału 8 (§ 53). Paragraf jest więc częścią systemu, który obejmuje zarówno rozwiązywanie sporów, jak i nadzór publiczny.
Przykład: Organizator (arrangør), który udzielił gwarancji (garanti) dla imprez turystycznych, musi uczestniczyć w komisji i wnosić opłatę pobieraną przez fundusz.