§ 76. Sprzedaż rzeczy na rachunek drugiej strony

Jeśli ciąży na Tobie obowiązek pieczy nad rzeczą, możesz ją sprzedać — na rachunek drugiej strony — w trzech przypadkach: jeśli nie możesz jej przechowywać bez istotnych kosztów, jeśli druga strona zwleka nieracjonalnie długo albo jeśli rzeczy grozi zniszczenie. Sprzedaż musi odbyć się w należyty sposób, a drugą stronę należy w miarę możliwości uprzedzić.

Ustawa o sprzedaży towarów·LOV-1988-05-13-27

Tłumaczenie maszynowe z języka norweskiego. Obowiązuje tekst norweski. Przeczytaj oryginał po norwesku.Norsk English العربية Polski Українська

Tekst ustawy (tłumaczenie nieoficjalne)

(1) Strona, która ma obowiązek pieczy nad rzeczą, ma prawo ją sprzedać, jeżeli nie może jej przechowywać bez istotnych kosztów albo jeżeli druga strona zwleka nieracjonalnie długo z jej przejęciem lub z zapłatą ceny zakupu (kjøpesum) lub kosztów przechowania.

(2) Jeżeli rzecz jest narażona na szybkie zniszczenie lub pogorszenie albo jej przechowywanie byłoby nieproporcjonalnie kosztowne, należy ją w miarę możliwości sprzedać.

(3) Sprzedaż powinna nastąpić w należyty sposób. Jeżeli to możliwe, drugiej stronie należy z rozsądnym wyprzedzeniem dać znać, że rzecz zostanie sprzedana.

Źródło: Lovdata — Kjøpsloven (ustawa o sprzedaży towarów) § 76

Co to oznacza?

Obowiązek pieczy nad rzeczą nie trwa wiecznie. Jeśli kupujący (kjøper) nigdy nie odbiera rzeczy albo sprzedający (selger) nigdy jej nie zabiera z powrotem, możesz ją sprzedać i rozliczyć się z drugą stroną.

Trzy sytuacje, w których możesz sprzedać (ustęp pierwszy):

Musisz sprzedać (ustęp drugi): W dwóch przypadkach masz obowiązek sprzedaży:

Logika: lepiej uratować coś, niż pozwolić, by wszystko przepadło.

Sprzedaż musi być należyta (ustęp trzeci):

Przykłady

Anne otrzymała błędnie wysłaną dostawę świeżych ryb o wartości 45 000 kr. Odrzuciła ją, ale sprzedający po dwóch dniach jej nie odebrał. Ryby wkrótce trzeba będzie wyrzucić. Zgodnie z § 76 (2) Anne musi je sprzedać — to obowiązek. Kontaktuje się z lokalnym targiem rybnym, dostaje ofertę, zawiadamia sprzedającego na piśmie (ale sprawa jest pilna) i sprzedaje po cenie rynkowej. Uzyskana kwota jest zaliczana na rzecz sprzedającego zgodnie z § 78, po odjęciu jej kosztów (transport, telefon, ewentualna strata).

Tom sprzedał lodówkę, której kupujący nigdy nie odebrał. Minęło pięć miesięcy. Tom ponosi koszty magazynowania w wysokości 1 200 kr miesięcznie. Kilkakrotnie zawiadamiał kupującego, bez odpowiedzi. Zgodnie z § 76 (1) Tom może sprzedać lodówkę. Zawiadamia kupującego na piśmie: „Jeśli lodówka nie zostanie odebrana w ciągu 30 dni, zostanie sprzedana na rachunek kupującego”. Po upływie terminu może ją sprzedać — zwykle na Finn.no — po cenie rynkowej.

Częste błędy

  1. Sprzedaż bez zawiadomienia drugiej strony — może obrócić się przeciwko Tobie
  2. Sprzedaż po drastycznie zaniżonej cenie — nie jest „należyta”
  3. Zbyt długie zwlekanie ze sprzedażą rzeczy łatwo psujących się
  4. Zapominanie o rozliczeniu i zaliczeniu uzyskanej kwoty (§ 78)

Co powinieneś zrobić?

Gdy rozważasz sprzedaż:

  1. Udokumentuj sytuację: jak długo rzecz u Ciebie stoi i jakie ponosisz koszty
  2. Zawiadom drugą stronę na piśmie, wyznaczając rozsądny termin — zwykle 14-30 dni
  3. Uzyskaj cenę rynkową — porównaj z podobnymi transakcjami
  4. Skorzystaj ze zwykłego kanału sprzedaży: Finn.no, dom aukcyjny, sprawdzony kanał sprzedaży
  5. Zachowaj dokumentację ceny, sposobu i daty sprzedaży
  6. Rozlicz się zgodnie z § 78 — przekaż drugiej stronie rozliczenie i nadwyżkę
Powiązane paragrafy
Wszystkie §§ ustawy o sprzedaży towarów →
Pytania dotyczące tego przepisu
Narzędzia