§ 6. Zakup z odbiorem osobistym

Zakup z odbiorem osobistym (hentekjøp) to sytuacja, w której Ty jako kupujący (kjøper) odbierasz towar sam. Towar jest wtedy „dostarczony” dopiero, gdy go przejmiesz. Sprzedający (selger) musi mieć go przygotowanego w swojej siedzibie działalności (forretningssted) — albo tam, gdzie zgodnie z umową towar się znajduje.

Kjøpsloven (ustawa o sprzedaży towarów)·LOV-1988-05-13-27

Tłumaczenie maszynowe z języka norweskiego. Obowiązuje tekst norweski. Przeczytaj oryginał po norwesku.Norsk English العربية Polski Українська

Tekst ustawy (tłumaczenie nieoficjalne)

(1) Rzecz ma być przygotowana do odbioru w miejscu, w którym sprzedający miał swoją siedzibę działalności (ewentualnie miejsce zamieszkania, zob. § 83) w chwili zawarcia umowy sprzedaży. Jeżeli strony w chwili zawarcia umowy wiedziały, że rzecz albo partia towaru lub miejsce produkcji, z którego rzecz ma zostać pobrana, znajdowały się w innym miejscu, rzecz ma być przygotowana do odbioru w tamtym miejscu.

(2) Rzecz jest dostarczona, gdy zostanie przejęta przez kupującego.

Źródło: Lovdata — Kjøpsloven (ustawa o sprzedaży towarów) § 6

Co to oznacza?

Zakup z odbiorem osobistym jest podstawową zasadą w ustawie o sprzedaży towarów. Jeśli nie umówiliście się inaczej, przyjmuje się, że kupujący odbiera towar sam.

Ustawa odpowiada na dwa pytania:

Gdzie należy odebrać towar? Co do zasady u sprzedającego — tam, gdzie mieści się firma lub mieszka dana osoba. Ale: jeśli w chwili zawierania umowy wiedzieliście, że towar znajduje się w innym miejscu (w magazynie, w gospodarstwie, u podwykonawcy), obowiązuje to miejsce.

Kiedy towar jest „dostarczony”? Dopiero gdy fizycznie go zabierzesz. Ma to duże znaczenie dla ryzyka (risiko) (§ 13): dopiero przy odbiorze odpowiedzialność za towar przechodzi ze sprzedającego na kupującego. Jeśli magazyn sprzedającego spłonie wieczorem przed Twoim odbiorem, to problem sprzedającego — nie Twój.

Przykłady

Eva kupuje od Pettera używaną maszynę do szycia przez Finn.no za 4 500 kr. Petter mieszka w Drammen, a maszyna stoi na jego strychu. Eva mieszka w Oslo i umawia się, że przyjedzie po nią w najbliższą sobotę. Między zakupem a odbiorem ryzyko za maszynę ponosi Petter. Jeśli dojdzie do włamania do jego domu albo strych spłonie, musi albo zdobyć podobną maszynę, albo zwrócić Evie pieniądze. Ryzyko przechodzi na Evę dopiero wtedy, gdy załaduje maszynę do samochodu i odjedzie.

Marius prowadzi małe gospodarstwo ogrodnicze i kupuje używany ciągnik od firmy rolniczej z Oslo. Obie strony wiedzą, że ciągnik stoi w gospodarstwie w Hedmark. Marius musi więc odebrać go tam — nie w Oslo. Nie jest to zapisane w umowie, ale wynika z tego, co strony wiedziały w chwili zakupu.

Częste błędy

  1. Przekonanie, że sprzedający odpowiada za towar aż do chwili, gdy dowieziesz go do domu — ryzyko przechodzi w momencie faktycznego przejęcia
  2. Założenie, że towar można odebrać w dowolnym miejscu — co do zasady jest to adres sprzedającego
  3. Nieodebranie towaru na czas i zaskoczenie, gdy sprzedający mimo to żąda zapłaty (§ 13 ust. 2: ryzyko może przejść na Ciebie, jeśli się spóźnisz)

Co powinieneś zrobić?

Jeśli jako kupujący nie odbierzesz towaru w uzgodnionym czasie, ryzyko może mimo to przejść na Ciebie (§ 13). Wtedy musisz zapłacić, nawet jeśli towar przepadnie, czekając na odbiór. Ponadto sprzedający może żądać odszkodowania (erstatning) za poniesione niedogodności (§ 55 i § 57).

Powiązane paragrafy
Wszystkie §§ ustawy o sprzedaży towarów →
Pytania dotyczące tego przepisu
Narzędzia