§ 7-3. Co się dzieje z zabezpieczonymi pieniędzmi, gdy nie dojdzie do układu w sprawie spłaty długów

Zasadą jest, że komornik dzieli zabezpieczone środki między wierzycieli według wysokości ich roszczeń (proporcjonalnie).

Ważna różnica dotyczy wierzycieli, którzy otrzymaliby zapłatę z potrąceń, na przykład z wynagrodzenia. Dostają oni swoją część jako pierwsi, tak jakby postępowanie nigdy nie zostało otwarte. Dopiero potem można podzielić resztę.

Resztę można podzielić inaczej niż proporcjonalnie, jeśli zwykły podział dotknąłby dłużnika niesprawiedliwie mocno. Pod uwagę bierze się to, czy dłużnik nie spłaca kredytu zabezpieczonego zastawem na swoim mieszkaniu. Ustawa nie mówi nic więcej o tym, jak należy to oceniać, więc ocena jest uznaniowa.

Kluczowy jest związek z § 3-3. Ten przepis pozwala komornikowi zabezpieczyć majątek dłużnika i zarządzić zabezpieczające potrącenie z wynagrodzenia (sikringstrekk) oraz z innych świadczeń w czasie trwania postępowania. Zabezpieczenie ma taki sam skutek jak zajęcie egzekucyjne (utlegg) wobec dłużnika i osób trzecich. Potrącenie przeprowadza się jak zajęcie wynagrodzenia (utleggstrekk), a roszczenia z lepszym pierwszeństwem są zaspokajane jako pierwsze. Gdy do układu nie dojdzie, to właśnie § 7-3 porządkuje sytuację po tym zabezpieczeniu.

Zabezpieczenie również przestaje obowiązywać, a komornik dba o to, aby środki zostały uchylone.

Ten paragraf jest jednym z kilku przepisów w rozdziale 7 o tym, co dzieje się w związku z układem i po nim. § 7-2 dotyczy zastawów, które wygasają po wykonaniu układu, a § 7-1 dotyczy rejestracji, która zostaje wykreślona, gdy okres negocjacji upłynie bez układu.

Przykład: Komornik zabezpieczył potrącenia z wynagrodzenia dłużnika. Postępowanie kończy się bez układu. Wierzyciel, który uzyskałby zaspokojenie ze zwykłego potrącenia, dostaje wtedy swoją część jako pierwszy. Reszta jest dzielona według wysokości roszczeń, chyba że byłoby to niesprawiedliwe dla dłużnika.