§ 4-10. Poręczenie (kausjon), którego termin płatności jeszcze nie nastąpił, w układzie w sprawie spłaty długów (gjeldsordning)

Gjeldsordningsloven (ustawa o układzie w sprawie spłaty długów)·LOV-1992-07-17-99

Tłumaczenie maszynowe z języka norweskiego. Obowiązuje tekst norweski. Przeczytaj oryginał po norwesku.Norsk English العربية Polski Українська

Tekst ustawy (tłumaczenie nieoficjalne)

§ 4-10. Wierzytelności (fordringer) z tytułu poręczenia

Jeżeli w chwili wszczęcia postępowania w sprawie negocjacji długów (gjeldsforhandling) dłużnik (skyldner) jest zobowiązany z tytułu przyrzeczenia poręczenia, ale zobowiązanie z poręczenia nie stało się wymagalne, należy odłożyć środki na pokrycie tej wierzytelności, tak jakby roszczenie było wymagalne. Jeżeli w okresie układu w sprawie spłaty długów (gjeldsordningsperiode) stanie się jasne, że poręczenie nie stanie się wymagalne, lub poręczenie nie stanie się wymagalne do końca okresu układu w sprawie spłaty długów, środki należy rozdzielić proporcjonalnie między pozostałych wierzycieli (fordringshavere).

Źródło: Lovdata — Gjeldsordningsloven (ustawa o układzie w sprawie spłaty długów) § 4-10

Co to oznacza?

Przepis dotyczy dłużników, którzy udzielili poręczenia, czyli gwarantowali spłatę cudzego długu, a roszczenie nie stało się jeszcze wymagalne w chwili wszczęcia negocjacji. Mimo to odkłada się pieniądze, tak jakby roszczenie było wymagalne. Jeżeli w trakcie okresu stanie się jasne, że poręczenie nie stanie się wymagalne, albo nie stanie się ono wymagalne do końca okresu, odłożone pieniądze dzieli się proporcjonalnie między pozostałych wierzycieli (kreditorer). Przepis opiera się na tej samej zasadzie co § 4-9 dotyczący spornych roszczeń i należy do zasad podziału zawartych w § 4-8.

Powiązane przepisy

Wszystkie §§ ustawy o układzie w sprawie spłaty długów →