§ 6-6. Zwolnienie zabezpieczenia: kiedy poręczyciel przestaje odpowiadać?

Finansavtaleloven (ustawa o umowach finansowych)·LOV-2020-12-18-146

Tłumaczenie maszynowe z języka norweskiego. Obowiązuje tekst norweski. Przeczytaj oryginał po norwesku.Norsk English العربية Polski Українська

W skrócie

Tekst ustawy (tłumaczenie nieoficjalne)

§ 6-6. Zwolnienie zabezpieczenia itp.

(1) Bez wyraźnej zgody poręczyciela kredytodawca nie ma prawa zwolnić zabezpieczenia, które było ustanowione lub którego ustanowienie zakładano w chwili zawarcia umowy poręczenia. Nie dotyczy to sytuacji, w której ustanawia się inne zabezpieczenie, co najmniej tak samo dobre dla poręczyciela jak zwalniane zabezpieczenie, albo gdy zwolnienie nie ma znaczenia lub ma jedynie bardzo ograniczone znaczenie dla sytuacji poręczyciela.
(2) Zgoda, o której mowa w ustępie pierwszym, może zostać udzielona wyłącznie w związku ze zbliżającym się zwolnieniem konkretnie wskazanego zabezpieczenia. Zgoda konsumenta musi być pisemna i podpisana. § 3-9 ustęp trzeci stosuje się odpowiednio do zgody poręczyciela.
(3) Jeżeli zabezpieczenie zostanie zwolnione z naruszeniem ustępu pierwszego, poręczyciel nie jest już związany umową poręczenia.
(4) Jeżeli zabezpieczenie nie zostanie ustanowione zgodnie z tym, co zakładano w chwili zawarcia umowy, poręczyciel nie jest już związany umową poręczenia. Kredytodawca może jednak w umowie poręczenia zastrzec w sposób szczególny i wyraźny, że określone zabezpieczenie nie zostanie ustanowione tak, jak zakładano w chwili zawarcia umowy poręczenia.
Źródło: Lovdata — Finansavtaleloven (ustawa o umowach finansowych) § 6-6

Co to oznacza?

Kredytodawca nie może więc zwolnić takich zabezpieczeń bez wyraźnego „tak” ze strony poręczyciela. Dotyczy to zabezpieczeń, które były ustanowione lub których ustanowienie zakładano w chwili uzgadniania poręczenia (kausjon). Są dwa wyjątki: kredytodawca ustanawia inne zabezpieczenie, co najmniej tak samo dobre dla poręczyciela, albo zwolnienie ma niewielkie lub żadne znaczenie dla sytuacji poręczyciela.

Zgoda musi spełniać określone wymogi. Można jej udzielić tylko w związku ze zwolnieniem, które ma nastąpić wkrótce, i musi dotyczyć konkretnie wskazanego zabezpieczenia. Ogólna zgoda udzielona z góry nie wystarczy. Jeśli poręczyciel jest konsumentem, zgoda musi być pisemna i podpisana. Ponadto odpowiednio stosuje się § 3-9 ustęp trzeci. Zgodnie z tym przepisem umowa jest wiążąca dla klienta (kunde) tylko wtedy, gdy zostały spełnione wymogi formalne z ustępu pierwszego i drugiego tego paragrafu. Umowa może jednak obowiązywać, jeśli klient nie chce powoływać się na ten brak albo jeśli usługodawca (tjenesteyter) wykaże (udowodni), że klient mimo to wyraził zgodę.

Skutki naruszenia zasad są surowe. Jeśli zabezpieczenie zostanie zwolnione, a nie obejmuje tego żaden z wyjątków ani ważna zgoda, poręczyciel zostaje zwolniony z odpowiedzialności. To samo dotyczy sytuacji, gdy zabezpieczenie nigdy nie zostanie ustanowione tak, jak zakładano w chwili zawarcia umowy.

Paragraf ten uzupełniają sąsiednie przepisy. Zgodnie z § 6-2 kredytodawca musi bez zbędnej zwłoki powiadomić poręczyciela na piśmie, jeśli zakładane zabezpieczenie nie zostanie ustanowione lub później przestanie istnieć. Zgodnie z § 6-4 poręczyciel może w każdej chwili zażądać informacji, między innymi o wartości ustanowionych zabezpieczeń.

Przykład: Kredytodawca chce zwolnić zabezpieczenie i prosi poręczyciela, który jest konsumentem, o zgodę. Poręczyciel musi wtedy podpisać pisemną zgodę, która dotyczy właśnie tego zabezpieczenia i zwolnienia, które ma wkrótce nastąpić.

Powiązane paragrafy
Wszystkie §§ ustawy o umowach finansowych →
Pytania na ten temat