§ 17. Sklep internetowy musi pokazać, dokąd dostarcza i jakie metody płatności akceptuje
Gdy robisz zakupy w internecie, sprzedawca musi jasno, najpóźniej w chwili, gdy zaczynasz składać zamówienie, poinformować o ewentualnych ograniczeniach dostawy (leveringsbegrensninger) i o tym, jakie sposoby płatności akceptuje. Nie może być dla Ciebie zaskoczeniem dopiero przy kasie, że sklep nie dostarcza do Norwegii albo przyjmuje tylko Visę.
Tłumaczenie maszynowe z języka norweskiego. Obowiązuje tekst norweski. Przeczytaj oryginał po norwesku.Norsk English العربية Polski Українська
Tekst ustawy (tłumaczenie nieoficjalne)
Strony internetowe prowadzące handel elektroniczny muszą jasno i wyraźnie, najpóźniej w chwili rozpoczęcia procesu zamawiania, informować o ewentualnych ograniczeniach dostawy. Należy również informować o tym, jakie metody płatności są akceptowane.
Co to oznacza?
§ 17 dotyczy dwóch rzeczy, które często irytują klientów: poświęcasz czas na zakupy, a potem okazuje się, że sprzedawca nie dostarcza do Twojej okolicy albo nie przyjmuje Twojego sposobu płatności.
Ograniczenia dostawy. Jeśli sklep internetowy nie dostarcza do całej Norwegii, na Svalbard albo za granicę, musi to być jasno napisane. Przykłady: „Dostarczamy tylko do południowej Norwegii”, „Dodatkowa opłata za wysyłkę do północnej Norwegii”, „Nie dostarczamy na Svalbard”.
Metody płatności. Jakie sposoby płatności sklep akceptuje? Vipps? Klarna? Visa? Fakturę? Przelew na konto? Musi to być jasne od samego początku.
Moment: Informacje muszą być dostępne najpóźniej w chwili rozpoczęcia procesu zamawiania. Zwykle oznacza to moment, gdy dodasz coś do koszyka i zaczynasz wpisywać adres. Pokazanie tego dopiero przy kasie jest za późno.
To stosunkowo łagodny przepis — wymaga tylko, aby informacja była dostępna, a nie żeby była umieszczona w widocznym miejscu. Musi jednak być „jasna i wyraźna”, a nie ukryta.
Przykłady
Eva mieszka na Svalbardzie. Znajduje lampę, która jej się podoba, w norweskim sklepie internetowym. Wkłada ją do koszyka, zakłada konto, wpisuje adres — i dopiero wtedy dostaje komunikat: „Nie dostarczamy na Svalbard”. Zgodnie z § 17 sklep powinien był poinformować o tym wcześniej — najpóźniej na początku składania zamówienia. Jeśli informacja była ukryta albo w ogóle jej nie było, Eva może złożyć skargę do Norweskiego Urzędu Ochrony Konsumentów (Forbrukertilsynet). Sklepy internetowe, które często tego zaniedbują, mogą dostać karę pieniężną (overtredelsesgebyr).
Lars chce zapłacić za zakup fakturą. Spędza godzinę na kompletowaniu zamówienia, ale gdy dochodzi do kasy, widzi, że sprzedawca przyjmuje tylko Visę i MasterCard. Nie ma karty kredytowej i musi zrezygnować z zakupu. Zgodnie z § 17 powinno to być jasne od początku. Lars nie ma „prawa” do konkretnego sposobu płatności, ale sprzedawca ma obowiązek poinformować, jakie sposoby są dostępne.
Częste błędy
- Rezygnujesz bez składania skargi. Wiele osób po prostu porzuca zakup i o nim zapomina. Powtarzające się naruszenia § 17 można jednak zgłaszać — w dłuższej perspektywie pomaga to wszystkim konsumentom.
- Myślisz, że chodzi tylko o termin dostawy. Tak nie jest. § 17 dotyczy tego, dokąd sklep dostarcza (geograficznie) i jakie metody płatności akceptuje. Sam termin dostawy reguluje § 8.
Co powinieneś zrobić?
Jeśli trafisz na sklep internetowy, który ukrywa ograniczenia dostawy lub metody płatności:
- Złóż skargę do Norweskiej Rady Konsumentów (Forbrukerrådet)
- Rozważ skorzystanie z konkurencji, która przedstawia to jaśniej
- Jeśli poświęciłeś dużo czasu i nadal chcesz zrobić zakupy, skontaktuj się z obsługą klienta i sprawdź, czy da się znaleźć rozwiązanie